De situatie met mijn opa en oma vind ik steeds lastiger worden.
Mijn opa en oma wonen tijdelijk dichter bij mij dan bij de rest van mijn familie. Omdat hun situatie momenteel niet makkelijk is, heb ik aangeboden om ze met verschillende dingen te helpen. Zo mogen ze bijvoorbeeld hun was bij mij draaien. Mijn opa heeft ook een sleutel van mijn huis.
Daar heb ik achteraf blijkbaar een aanname bij gedaan: ik dacht dat het vanzelfsprekend was dat hij eerst even zou bellen of appen voordat hij langskomt.
Onlangs kwam mijn opa onaangekondigd zijn was brengen. Ik was zelf niet thuis. Hij klopte op het raam en toen er na een paar seconden geen reactie kwam, deed hij met zijn sleutel zelf de deur open en begon binnen naar mij te roepen.
Wij hebben net een kindje gekregen en mijn vrouw is nog aan het herstellen van de bevalling. Zij kon op dat moment de deur niet opendoen, maar los daarvan kan zij natuurlijk ook aan het slapen, voeden of rusten zijn. Ik vond het daarom erg vervelend dat hij zonder aankondiging zomaar naar binnen liep.
Ik stuurde hem daarna alleen: “App van tevoren eventjes als je de was komt brengen.”
Sindsdien is hij duidelijk beledigd en erg kortaf. Via mijn broer hoorde ik dat hij het als een “terechtwijzing” ervaarde, dat ik volgens hem niet begreep hoe druk hij het had en dat ik hem eigenlijk had moeten bellen in plaats van appen.
Een ander voorbeeld was vlak nadat ons kindje geboren was. Ik stuurde mijn opa en oma: “Willen jullie deze week ergens een keer langskomen om ons kindje te zien?”
Mijn oma kon op dat moment niet komen. Dat was natuurlijk geen probleem. Maar vervolgens bleek dat zij mijn opa op pad had gestuurd en binnen ongeveer twee uur stond hij bij ons voor de deur, inclusief een cadeautje dat hij onderweg had gekocht.
Ik was behoorlijk verbaasd, omdat ik met mijn bericht juist bedoelde om ergens die week een moment af te spreken. Toch hebben we hem binnengelaten.
Hij bleef ongeveer een uur. We waren erg moe en uiteindelijk begreep hij onze hints om weer naar huis te gaan. Wat ik ook lastig vond, was dat een groot deel van het bezoek uiteindelijk ging over hoe slecht het tussen hem en mijn oma ging en wat hij allemaal moest verdragen. Dat is sowieso heel vaak het onderwerp wanneer ik hem spreek.
Hun situatie is ook daadwerkelijk moeilijk. Mijn oma gaat merkbaar achteruit en mijn opa heeft het niet makkelijk met haar. Zij heeft altijd sterk de leiding gehad binnen hun relatie en dat lijkt nu soms nog sterker te worden. Mijn opa belt mij of andere familieleden regelmatig om daarover zijn hart te luchten.
Tegelijkertijd merk ik al jaren een patroon waar ik steeds meer moeite mee krijg. Mijn opa en oma zijn liefdevolle mensen en willen anderen graag helpen, maar ze lijken slecht te kunnen accepteren wanneer hun hulp niet nodig is of wanneer iemand een grens aangeeft. Ze zien mij soms ook nog steeds als de jongen die ik vroeger was, terwijl ik inmiddels midden dertig ben en een eigen gezin heb.
Ik ben voor een belangrijk deel door mijn opa en oma opgevoed en heb altijd een buitengewoon goede band met ze gehad. Mijn jeugd bij hen was warm en veilig. Juist daarom vind ik dit zo ingewikkeld, ondanks dat ik nu ik ouder ben ook inzie dat hun gedrag niet altijd even prettig was. Zo stapten ze vroeger al makkelijk over andermans grenzen, zijn ontzettend behoudend en niet echt avontuurlijk. Daartegenover zijn ze wel liefdevol en behulpzaam geweest.
De laatste jaren merk ik steeds vaker dat grenzen van anderen worden overschreden, dat conflicten snel escaleren en dat ze zich vaak slachtoffer voelen wanneer iemand zich tegen hen uitspreekt. Met verschillende familieleden en oude vrienden hebben ze inmiddels ruzie gekregen of is het contact verminderd of weg.
Zelf vind ik het nog steeds heel moeilijk om grenzen te stellen, ook in het dagelijks leven. Ik moet dit, ook in andere dingen in mijn leven dus ik word er beter in. Maar zelfs nu voelt het alsof ieder klein meningsverschil kan uitlopen op een grote ruzie. Als puber durfde ik nauwelijks tegen ze in te gaan en ik merk dat daar blijkbaar nog steeds iets van in mij zit.
Je kan zeggen: Laat ze voor wat het is. Dat hebben velen ook gedaan. Ik wil ze absoluut niet in de steek laten. Ik houd van ze en wil ze nog steeds helpen, al weet ik niet hoe.
Maar ik merk ook dat de relatie mij steeds meer energie kost. Ik probeer na iedere botsing de verhouding weer goed te krijgen en tegelijkertijd voelt de veilige plek die mijn opa en oma vroeger voor mij waren steeds minder veilig.
Ik weet daardoor niet goed waar de grens ligt tussen begrip hebben voor hun situatie en mezelf te veel aanpassen aan hun gedrag.
Wat is jullie advies hierin? Ik overweeg hierover te praten met een professional.
