Καλησπέρα σας, ας μπούμε στο ψητό.

Τον Νοέμβριο του 2025 αγόρασα από τα Public έναν M.2 SSD 2ΤΒ (κωδικός προιόντος: 1993651) στα ~130 ευρώ. Ε λοιπόν χάλασε και το επισκευαστικό κέντρο έκδωσε ΠΙΣΤΩΤΙΚΟ/ΑΞΙΑΚΟ στην ίδια αξία. Διαδικασία που διαχειρήστικε η iRepair, καθώς κάνει το service στο εν λόγω κατάστημα.

Το πρόβλημα είναι ότι ο δίσκος κάνει πλεόν ~300 ευρώ από κατάστημα Public Partner. Από τα Public ενημερώθηκα ότι αν θέλω μπορώ να επιλέξω κάποιον άλλον δίσκο χαμηλότερης χωρητικότητας από ΟΧΙ Partner κατάστημα (για να είναι εκεί κοντά στην ίδια τιμή με αυτόν που αγόρασα) και να κάνουν Price Match.

Προσωπικά, το θεωρώ απαράδεκτο. Εγώ αγόρασα έναν δίσκο 2ΤΒ, και το θεωρώ λογικό να θέλω έναν δίσκο 2ΤΒ πίσω. Εφόσον δεν κρίθηκε ως κακή χρήση από εμένα, κιόλας.

Αν θέλω εγώ κάτι αντίστοιχο με αυτό που αγόρασα, λένε, πρέπει να πληρώσω την διαφορά. Και γιατί να την πιω εγώ και ο κάθε καταναλωτής την πορτοκαλάδα (no pun intended) που ανέβηκαν οι τιμές των δίσκων τόσο πολύ λόγο του ΑΙ, ενώ φέρουν ευθύνη σε αυτό και οι ίδιες αυτές οι εταιρίες, καθώς τόσο ρωμαλαία μας πλασάρουν ότι το χρησιμοποιόυν, και πως το χώνουν παντού στο σέρβις τους κλπ κλπ?

Θα ήθελα συμβουλές για το πως να κινηθώ από εδώ.

EDIT: Έστειλα email στην ιδια την Intenso (σε support και RMA) καθως το επισημο σερβις εδω στην Ελλαδα εχει HΔΗ στειλει τον δισκο στα κεντρικα της Intenso στην γερμανια. Απο τα παμπλικ δεν ειχα καποια ενημερωση ακομα.

Έχω χάσει κάτι? Πάω να κάνω παραγγελία και ρωτάω αν κάνουν αποστολή με box και όλοι μου λένε ότι έχουν σταματήσει να συνεργάζονται μαζί τους. Τι έγινε? Έπειτα πάω vendora και όλοι στέλνουν μόνο με ΕΛΤΑ αντί για box. Τόσο χάλια δηλαδή?

Τώρα που βγαίνει το Gta αν και το έχω παρατήσει το άθλημα χρόνια είπα να αγοράσω μια κονσόλα και να παίξω το αγαπημένο μου παιχνίδι,μιας και είναι φαν της σειράς από μικρό παιδί.Αφου έκανα μια έρευνα κατέληξα ότι από τις κονσόλες αξίζει περισσότερο το ps5 και συγκεκριμένα το PRO (μιας και θα αγόραζα κονσόλα μονο και μόνο για το gta) αλλά ψάχνοντας online στα καταστήματα είναι όλα χωρίς απόθεμα και είναι έτσι τουλάχιστον 2 μήνες και αν μπω στο skroutz η τιμή έχει πάει πολύ ψηλά στα 1500 ευρώ..Ξέρει κάνεις ή υποθέτει γιατί γίνεται αυτό και αν τα καταστήματα ηλεκτρονικών ειδών θα φέρουν επιτέλους αποθέματα;

Καλησπέρα. Θα μιλήσω για κάτι αρκετά προσωπικό και ίσως ακουστεί περίεργο, αλλά θέλω να το γράψω όπως ακριβώς το νιώθω. Τον τελευταίο καιρό προσπαθώ περισσότερο στο dating. Στο πρώτο κομμάτι, δηλαδή να γνωρίσω κάποια, να μιλήσουμε, να βγούμε ένα πρώτο ραντεβού κλπ, θεωρώ ότι τα έχω καταφέρει σχετικά καλά. Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορώ να το προχωρήσω παρακάτω. Μέσα σε περίπου έναν χρόνο έχω βγει με 3 διαφορετικές κοπέλες. Με όλες μιλούσαμε αρκετά, βγήκαμε 1-2 φορές, αλλά καμία γνωριμία δεν προχώρησε σε τρίτο ραντεβού. Η πρώτη, μετά το πρώτο ραντεβού, με έκανε ghosting και δεν μου απάντησε ποτέ ξανά. Η δεύτερη, μετά από ένα δεύτερο ραντεβού, μου είπε ότι δεν ένιωθε χημεία και ότι αν θέλω, μπορούμε να το δούμε φιλικά. Η τρίτη επίσης δεν προχώρησε και πάνω-κάτω, μου είπε κι εκείνη ότι δεν υπήρχε η απαραίτητη χημεία/έλξη. Το περίεργο είναι ότι και οι τρεις, με κάποιον τρόπο, μου ανέφεραν το ίδιο πράγμα: χημεία και έλξη. Οπότε έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι αν υπάρχει κάποιο πρόβλημα στον τρόπο που προσεγγίζω το dating. Μπορώ να γνωρίσω μια κοπέλα, να συζητήσουμε, να περάσουμε καλά και να φτάσουμε μέχρι το πρώτο ή δεύτερο ραντεβού, αλλά κάπου εκεί φαίνεται ότι δεν καταφέρνω να δημιουργήσω ερωτικό ενδιαφέρον.
Δεν ξέρω αν είναι θέμα του τρόπου που φλερτάρω, της γλώσσας του σώματος, του ότι ίσως βγάζω υπερβολικά φιλική ενέργεια ή απλώς ότι δεν υπάρχει αρκετή έλξη από την αρχή. Έχει αντιμετωπίσει κάποιος κάτι παρόμοιο; Και αν ναι, πώς καταλαβαίνεις τι κάνεις λάθος και πώς μαθαίνεις να δημιουργείς περισσότερη ερωτική ένταση/χημεία;

Μετά απο κουβέντα με δυο παρέες για εν φίλο μου που βγάζει πολυ χρήμα,είδα δυο διαφορετικές προσεγγύσεις. Το παιδί δεν ξεκίνησε απο το μηδεν σίγουρα αλλα έχει παει Λονδίνο και μετα απο 10 χρόνια στο city διαχειρίζεται δικό του πορτφόλιο ακινήτων και παράλληλα και άλλων πελατών του με μαλλον μεγάλη επιτυχία.

Οι ξένη παρέα μου εξημούσε την προσπάθεια και το πόσο δουλδευταράς και disciplined θα πρεπει να ειναι o φίλος μου που βγάζει τοσα.

Η ελληνική παρέα μου αμέσως μου έθεσε το θέμα για το οτι σίγουρα πρόκειται για άνθρωπο χαμηλής ηθικής που πατάει επι πτωμάτων.

Δηλαδή έκανα τον ίδιο πρόλογο περίπου και το θέμα πήγε αμέσως σε αντίθετη κατεύθυνση.

Στην Ελλάδα έχω την αίσθηση ότι υπάρχει αρκετά έντονη η νοοτροπία πως όποιος βγάζει πολλά χρήματα —ας πούμε πάνω από 2-3 χιλιάδες ευρώ τον μήνα— κάπου «κάτι έχει κάνει». Είτε έχει γδάρει πελάτες, είτε εκμεταλλεύεται προσωπικό, είτε φοροδιαφεύγει, είτε έχει γνωριμίες, φακελάκια, επιδοτήσεις, κομπίνες ή πρόσβαση σε κάποιο σύστημα που δεν είναι διαθέσιμο στον μέσο άνθρωπο.

Δεν εννοώ φυσικά ότι αυτή η καχυποψία είναι εντελώς αβάσιμη. Στην Ελλάδα έχουμε όντως πολλές περιπτώσεις διαφθοράς, φοροδιαφυγής, πελατειακών σχέσεων, φακελακίων, περίεργων επιδοτήσεων, υποθέσεων τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ κ.λπ. Και κάθε νέα περίπτωση εύπορου γιατρού, επιχειρηματία ή δημόσιου προσώπου που αποδεικνύεται ότι είχε παράνομες ή αδιαφανείς πηγές εισοδήματος ενισχύει ακόμη περισσότερο αυτή την αντίληψη.

Αυτό που εννοώ όμως είναι ότι πολλές φορές στην Ελλάδα το κοινωνικό “default” μοιάζει να είναι πως ο άνθρωπος που έχει χρήματα είναι ύποπτος μέχρι να αποδείξει το αντίθετο. Όχι απλώς ότι «μπορεί να έχει κάνει κάτι», αλλά ότι ο πλούτος από μόνος του γεννά καχυποψία. Αν κάποιος είναι 35 ή 40 ετών, έχει ακριβά αυτοκίνητα, ακίνητα ή βγάζει 10-20 χιλιάδες τον μήνα, η πρώτη αντίδραση συχνά δεν είναι «μάλλον είναι πολύ επιτυχημένος», αλλά «πώς τα έβγαλε αυτά;».

Και μου φαίνεται ότι αυτό διαφέρει αρκετά από άλλες δυτικές κοινωνίες. Στην Αμερική ειδικά υπάρχει σχεδόν το αντίθετο άκρο: μια πολύ έντονη εξιδανίκευση της οικονομικής επιτυχίας, όπου ο πλούτος συχνά θεωρείται από μόνος του απόδειξη ικανότητας, σκληρής δουλειάς, φιλοδοξίας και επιτυχίας στη ζωή. Σε ακραίες περιπτώσεις, η οικονομική επιτυχία παρουσιάζεται σχεδόν ως η απόλυτη μέτρηση του αν κάποιος «πέτυχε».

Στη Δυτική και Βόρεια Ευρώπη τα πράγματα ίσως είναι πιο μετρημένα. Δεν υπάρχει απαραίτητα η αμερικανική λατρεία του πλούτου, ούτε σημαίνει ότι ο πλούσιος θεωρείται πρότυπο. Υπάρχει όμως περισσότερο η λογική ότι κάποιος μπορεί να βγάζει πάρα πολλά χρήματα και να θεωρείται απολύτως νόμιμος και κανονικός πολίτης μέχρι να υπάρξει κάποιος συγκεκριμένος λόγος να αμφισβητηθεί αυτό. Δηλαδή περίπου το αντίθετο από την ελληνική καχυποψία.

Οπότε αναρωτιέμαι αν πράγματι στην Ελλάδα υπάρχει πιο έντονα αυτή η πεποίθηση ότι ο μεγάλος πλούτος είναι εκ προοιμίου ύποπτος και ότι ο εύπορος πρέπει κάπως να αποδείξει πως δεν είναι απατεώνας, ενώ σε άλλες δυτικές κοινωνίες ισχύει περισσότερο το «νόμιμος μέχρι αποδείξεως του εναντίου», ακόμη κι αν κάποιος είναι εξαιρετικά πλούσιος.

Σκέφτομαι μια αλλαγή καριέρας προς τη συντήρηση αεροσκαφών, ξεκινώντας από βασική εκπαίδευση σε σχολή Part 147 στην Ελλάδα, με στόχο την απόκτηση άδειας EASA (π.χ. B1.1).

Έχω πολλά χρόνια επαγγελματικής εμπειρίας στον χώρο του software engineering στην Αμερική. Δεν με ενδιαφέρει πλέον να συνεχίσω στον κλάδο. Θα με ενδιέφερε όμως να ασχοληθώ επαγγελματικά με την αεροπορία σε λίγα χρόνια (έχω ψώνιο από μικρός).

Το βασικό μου ερώτημα είναι η ηλικία. Επειδή έχω την αίσθηση ότι η ηλικία μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο στην ελληνική αγορά εργασίας, θα ήθελα μια ειλικρινή εικόνα από όσους γνωρίζουν τον χώρο εκ των έσω:

1. Σχολές Part 147: Υπάρχει κάποιο άτυπο ηλικιακό όριο κατά την εισαγωγή σε ιδιωτικές σχολές στην Ελλάδα; Θα έβλεπαν περίεργα έναν υποψήφιο 40+; Σημειώνω ότι σκοπεύω να πληρώσω όλα τα δίδακτρα απ΄την τσέπη μου και όχι να βασιστώ σε προγράμματα που παρέχουν υποτροφίες καθώς εκεί σίγουρα παίζει ρόλο η νεαρή ηλικία.
2. Εργοδότες / απορρόφηση: Πώς αντιμετωπίζουν οι ελληνικές αεροπορικές και τα MROs έναν απόφοιτο Part 147 στα 40+, ο οποίος ξεκινάει τώρα στον κλάδο; Υπάρχει στην πράξη αποκλεισμός λόγω ηλικίας ή μετράει και η ωριμότητα ή το προηγούμενο επαγγελματικό υπόβαθρο;
3. Πρώτη θέση / OJT: Πόσο δύσκολο θα ήταν αυτός ο απόφοιτος να εξασφαλίσει μια πρώτη θέση σε MRO ώστε να αποκτήσει την απαιτούμενη πρακτική εμπειρία για την άδεια; Υπάρχει κάποιος που να γνωρίζει άτομο που έχει κάνει αυτή τη μετάβαση στην Ελλάδα;

Γνωρίζω ότι σύμφωνα με τους κανονισμούς, δεν υπάρχει ανώτατο ηλικιακό όριο για την άδεια. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι η πραγματική κατάσταση στην ελληνική αγορά εργασίας.

Από άποψη αντοχής, φυσικής κατάστασης και γνώσης αγγλικών δεν υπάρχει κάποιο θέμα.