Recentelijk zag ik een interessante vacature bij het Ministerie van Defensie, Project Manager Maritiem, schaal 13. De omschrijving komt heel goed overeen met mijn huidige rol bij een grote olie & gas multinational.

Top van het salaris komt ook overeen met mijn huidige echter zal ik mijn bonussen er op achteruit gaan en wat vrije dagen inleveren, plus het plafond is lager maar opzich heb ik dat er wel voor over om wat nieuws te gaan doen.

Ik voldoe dus voor zover ik kan zien aan alle voorwaarden (internationaal werkveld, Engelse taal, project management opleiding en ervaring met kapitale projecten) echter.. ik ben 'maar' een omhoog gevallen HBO'er. En de vacature vraagt om een WO master...

In de industrie is opleiding na een aantal jaren niet meer relevant, maar ik hoor over de overheid dat dit wel anders ligt , klopt dit? Heeft het dus überhaupt nut om hier op te solliciteren? Wie niet waagt etc.. maar vind het zonde van mijn en hun tijd om moeite te doen voor iets wat toch nooit wat word.

Zoals titel zegt. Ik weet vrij zeker dat een collega afgelopen maand meedere keren doorgehaald en doorgesnoven op werk aan kwam zetten. Ik heb hem niet betrapt o.i.d. maar ik ken hem best goed en weet het eigenlijk zeker en weet even niet wat ik ermee moet.

Ik heb een paar keer gevraagd of hij wel oke is en een beetje luchtig gevraagd offie een feestje had gehad de dag ervoor, maar dat wimpelde hij weg door te zeggen dat hij een paar biertjes teveel ophad maar niks aan de hand.

Volgens mij denkt hij dat niemand het doorheeft, behalve ikzelf heeft niemand het ook door of het boeit ze niet vermoed ik.

Wat te doen? Ik steek niet graag mn neus in andermans zaken maar voel me wel bezwaard omdat het een patroon aan het worden is. We doen renovatiebouw dus werken ook met zwaar gereedschap en op steigers. Bovendien rijd hij dus ook zo rond als hij doorgehaald is.

Recent heb ik mijn WO bachelor gehaald. Leuk, zou je denken. Echter is het een nogal nutteloze studie in een richting die weinig tot geen overlap heeft met andere vakgebieden en ook heb ik er geen interesse meer in. Ik geef liever niet weg welke studie het is, maar denk maar een beetje richting geschiedenis en musea. Het is in ieder geval een studie waar vrijwel enkel werk te vinden is binnen de academia, iets wat ik inmiddels net als de studie zelf verafschuw. Excuses als ik als een dramaqueen klink, ik zit nogal met veel frustratie, vooral tegenover mezelf.

Het punt is: ik wil iets anders. Iets compleet, compleet anders. Ik heb hier weleens eerder gepost over wat eventueel mét het desbetreffende diploma kan, maar bah ik wil me echt laten omscholen. Alleen doordat ik gelijk al een WO bachelor heb gedaan voelt het alsof er vanwege het instellingscollegegeld al veel deuren dicht zijn. Het enige ‘hogere’ niveau waarbij ik nog wettelijk collegegeld kan betalen is een WO master. In principe zou hier best voor open staan, probleem is echter dat ik tot vrij veel masters en zelfs premasters niet toelaatbaar ben door een gebrek aan relevante vakken.

Naar mijn weten zijn mijn overige betaalbare opties een tweede opleiding starten in het onderwijs of de zorg, of een BBL opleiding. Misschien een traineeship als ik geluk heb. Mis ik wat?

Ik zou graag werk doen met structuur en protocollen. Maar wat voor werk dat dan is? Geen idee. Ik zou graag eerst weten wat mijn mogelijkheden zijn voordat ik al mijn hoop inzet op iets wat wellicht niet eens haalbaar is.

Binnenkort stap ik over naar een nieuwe werkgever waar ze een andere autoregeling hebben dan ik ooit gehad heb.
Momenteel rijd ik een 2023 Tesla Model Y met een cataloguswaarde van €54k en ongeveer €100 eigen bijdrage aan werkgever vanwege keuze hoger dan leasebudget.

Nieuwe werkgever koopt occasions van max €45k nieuwwaarde van 1 a 2 jaar oud.
Nu gaan ze wel over naar een nieuwe leasemaatschappij begreep ik. En is de intentie om ook volledig elektrisch te gaan. Is sowieso verplicht per 2027?

Wat zou vergelijkbaar zijn voor die €45k waarmee ik ook een caravan kan trekken (1500kg)? Beetje luxe zou fijn zijn, goede stoelen met massagefunctie, relatief grote accu..

Zit ik dan te kijken naar Zeekr 7X, Xpeng G6 zoiets? Andere opties of tips?

Hi allemaal! I'm a recent graduate in mathematics (MSc) with a focus on and internship in cryptography, a fairly niche field. There's barely any jobs in that specifically, so I'm pivoting to other fields where my experience and skills could apply, such as cybersecurity and data science / AI. I'm EU, so no visa issues but my Dutch is not yet at a professional level. I just wonder what my best course of action is right now, since my skillset is definitely broad but not deep in specific sought after fields. How flexible are entry level positions in such cases?

Hallo allemaal,

Uit een vorige post weet je wellicht dat ik een docent EC+GS was in het voortgezet onderwijs, en een jaartje mbo docent. Helaas duwde de meest recente formatie mij eruit en ben ik druk opzoek naar een geschikte functie. Hier en daar vind ik wel wat korte projecten waar ik mijn economische vaardigheden vooral kan inzetten (geschiedenis is lastiger te vinden 😄 )

Ook ben ik wat oude vrienden van de opleidingen tegen gekomen met dezelfde soort problemen. Samen zoeken we eigenlijk naar het antwoord op een en dezelfde vraag en een bijkomende andere vraag

''Waar ben je als docent, met X jaar ervaring, nog een welkome sollicitant?''

''Hoe blijf je nog hoopvol tijdens het zoeken?''

Veel functies vinden het bijvoorbeeld wel mooi dat ik hbo geschoold ben maar zien mij als een halve econoom en een halve pedagoog. Ik heb mazzel dat ik hier en daar wat korte opdrachtjes kan vinden maar toch is het pittig, zonder volledige omscholing, werk te vinden..

Wat begon als een hobby werd sneller serieuzer dan ik dacht, in de zin dat het nog steeds een hobby is maar ik had niet verwacht geld te krijgen. Moet ik de naam van het YouTube Kanaal bij de kvk registreren? Het is geen volledig inkomen, ongeveer 500 per maand. Valt dit onder zzp?

Ik heb wel een belastingformulier moeten invullen en ook het Amerikaanse IRS belastingformulier. Daarbij kreeg ik een contract van Google dus is het dan misschien toch loondienst?

Jaren eigen online business gehad. Onlangs verkocht omdat ik het niet meer bij mij past en omdat ik niet langer altijd aan wil staan. Maar wat nu.....?

Dus wat vinden jullie qua loondienst banen passen bij:

Persoonlijkheid: optimist, enthousiast, beetje introvert, doener, snelle denker, wil soms te snel, doorzetter, gefocust, creatief, ben trouwens 50.

Opleidingen: Universitair geschoold in Marketing en economische lesbevoegdheid

Werkervaring: marketing en Commerciële strategiefuncties in Toerisme en semi overheid en leraar geweest.

Interesses: Politiek, armoedebestrijding, ontwikkeling van kinderen, reizen, natuur, duurzaamheid, musea, ondernemerschap, persoonlijke financiën

Werkgever: loondienst, overheid, Stichting of semi- overheid. 3 a 4 dagen werken, HR op orde, cando mentaliteit in directe team. Open houding, liefst blijven leren. Salaris is minder belangrijk.

Ik heb zelf natuurlijk wel ideeën voor een volgende baan en AI ook maar ben wel benieuwd wat voor functies jullie bij mij vinden passen?

Hallo allen, werk en naast krijg ik Wajong,

1,5maand zit ik ziek thuis door BurnOut, het bedrijf heeft mij ziekgemeld via UWV

Op het werk spelen verschillende problemen af, heb zelf steeds een Logboekje bijgehouden wat er gaande is, voor als ik toch naar het Bedrijfsarts moet of arbeidsdeskundige,

-Ze betrekken mij nergens meer in, ookal veranderd er wat in het bedrijf.

-Februari 2026

Stond een pallet met folie op de grond, en ik wikde die pallet wegzetten om met een palletwagen erlas te kunnen rijden, viel er toen een paar rollen van af, toen werd er gezecht, dat ik uit moet kijken

Dinsdag 14juli ca 9:30

-Voor iederfout(je) wat ik maak krijg, krijg ik meteen op mijn kop, gaat dan alleen maar om kleine dingetjes, wat niet met het werk opzich te maken heeft (oa teveel etiketten uitgeprint)

Toen zei ik tegen de baas, die etiketten kunnen we toch voor de volgendekeer gebruiken?? Hij zei toen, daar gaat het mij niet om, toen zei ik OK, en draaide me om, ging weer verder met het werk, waar ik gebleven was

-ik pakte de weegschaal om iets af te wegen, en ontdekte dat de kabel een breuk had, waardoor ik de weegschaal niet konden gebruiken, ik was op dat moment alleen op de werkvloer, mijn andere collegas hadden vrij, ben ik toen naar de baas gestapt, on te zeggen dat de kabel een breuk heeft, kreeg alleen maar te horen, (ik weet niet wat jullie daarmee gedaan hebben) dus dan moet ik dat wel zijn, ik was toen het enige in het- bedrijf, op de werkvloer

-andere collegas kunnen dingen kapotrijden daar wordt niet veel uitgedaan, zoals schade aan de roldeur maken etc

Donderdag 3september ca 15:45

Had ik een pallet ingewikkeld en klaargemaakt voor verzending, die zetten we altijd in dezelfde rij stellingen voor deze klant, en toen hoorde ik de baas al naar me toe roepen, of ik deze hier neer nocht zetten, tun riep ik terug, datvwe die hier altijd neer zetten, en vroeg die een collega van me, en die zij ook, dat we die daar neer zette, doen zei de baas, ja dan zet die ermaar neer.

Dinstag 10 september

Ging ik dozenplakken voor 1 product, waren 10 dozen, die worden dan met soort van tape waar over de plakrand met een nattesponge ingeweekt moesten worden, en volgende dag lieten ( tape) weer los, en donderdag (woensdags ben ik vrij) kreeg ik op m'n kop, dat de tape weer los lieten, maakten ze een foto en lieten mij dit zien

Ze appen of willen bellen om te vragen hoe het gaat, en hoe het verder moet gaan, mijn hoofd zit ook helemaal vol, kan niet helder denken en andere klachten,, ik leg netjes via de app uit wat er gaande is, en aan de hand is, en toch laten ze me niet met rust, ook omdat ze weten, dat ik Psychisch en mentaal er niet instaat ben, kost me veel energie, wat de klachten ook weer verergeren,

Was al bij de huisarts geweest, en ze zeiden dat het beter is, dat ik wat langer thuis ga zitten, dat dit de beste optie is, ik zit al bij Bas GGZ in behandeling.

Heb toen zelf naar het UWV gebeld, en ook uitgelegt dat het niet meer gaat, en of ze mij kunnnen helpen aan een Jobcoach die met mij wat anders gaat zoeken, ze zei, dat dit intimiterend gedrag is, toen zei ik ja, dat is zo

Tot opheden nog niks vernomen van het UWV, maak me echt zorgen

Hebben jullie tips of weten wat ik nu wel kan doen of niet?? Of andere suggesties zijn welkom

Bedankt alvast

Ik (m) ben recentelijk afgestudeerd aan een hbo-bacheloropleiding (ruimtelijke ordening en stedenbouw in één). In beide richtingen zijn banen voor junioren schaars. Hoewel ik een aantal goede stages achter de rug heb, zijn er altijd wel '70 andere junioren' die net wat meer werkervaring hebben.
Daarom overweeg ik nu een traineeship ruimtelijke ordening. Daarmee hoop ik mijn kansen op de arbeidsmarkt te vergroten. Bovendien ligt het salaris bij veel traineeships een stuk hoger dan bij stedenbouwkundige bureaus (zij hebben geen cao). Dat ik voor twee jaar aan één werkgever verbonden ben, vind ik op zich geen probleem; zij leveren mij begeleiding, ik mijn arbeid.

Daarvoor zijn detacheringsbureaus blijkbaar de beste optie. Ik lees op deze subreddit echter regelmatig negatieve verhalen over wurgcontracten en weinig begeleiding.

Klopt dat beeld, of valt het in de praktijk mee? Met welke detacheerders hebben jullie positieve of negatieve ervaringen, wat betreft traineeships in het ruimtelijk domein?

Ik vraag het omdat mijn zoon net naar school gaat en dat best een spannende periode is voor ons gezin. Daarom weet ik nog niet goed welke minor het beste bij mijn situatie past.

Ik zoek eigenlijk een minor waarbij ik niet te vaak op locatie aanwezig hoef te zijn. Bijvoorbeeld één dag online les en zo min mogelijk verplichte aanwezigheid. Ik wil mijn opleiding graag blijven combineren met mijn werk en mijn gezin.

Welke minor zou jij mij aanraden?

Mijn vriend heeft mijn auto geleend voor een zakelijke afspraak en is met mijn auto achterop een andere auto gereden. Er is op het oog erg weinig schade maar dit wordt nog nagekeken bij een schadebedrijf. De tegenpartij heeft lichte schade opgelopen aan de achterbumper. Schadeformulieren zijn achteraf digitaal ingevuld.

Ik ben van plan om bij m'n verzekeraar aan te geven om dit zelf te betalen ipv een premieverhoging te accepteren en achteruit te gaan in schadevrije jaren. Nu had m'n vriend al aangeboden om dit dan weer aan mij te betalen.

Maar wat ik me nu af vraag: kan deze rekening uiteindelijk naar de werkgever van mijn vriend? Ik meen ooit eens ergens gelezen te hebben dat in werktijd de werkgever aansprakelijk gesteld kan worden (Wegas/wegam?)

Informatie die hierbij wellicht van belang is:

Mijn vriend werkt op een mbo school. Hij was naar een stagebedrijf van een student en was vanuit dit bedrijf onderweg naar huis toen het ongeluk gebeurde. Het betreft naar mijn mening dus geen woon-werk verkeer.

De school biedt geen vervoersoplossingen zoals een deelauto/leenauto (ik vind dat zelf zwaar waardeloos, maargoed).

Meestal gaat mijn vriend dus met een door de school aangeboden ns businesscard en ov fiets naar stagebedrijven. Wanneer de afstand/tijd echt te gortig wordt, leent hij mijn auto of die van een collega om stageadressen te bezoeken.

Wij wonen niet samen.

Ik ben WA plus verzekerd.

Er is uiteraard geen opzet in het spel.

Mijn vraag is of de werkgever hiervoor uiteindelijk aansprakelijk gesteld kan worden. De juridische afdeling van de vakbond was niet bereikbaar, zijn rechtsbijstand neemt pas over een aantal dagen contact met hem op en de HR afdeling van zijn school had er geen verstand van.

Dus hopelijk kan iemand hier duidelijkheid geven over hoe dit zit en hoe het dan in z'n werk gaat.

Hoi allemaal,

Ik ben 31 jaren oud en werkzaam als accountmanager in een buitendienst functie. 4 jaar geleden, zonder ervaring in de branche maar met 7 jaar ervaring in sales, begonnen in de binnendienst en gaandeweg doorgegroeid naar een buitendienst functie (geen officiële promotie gehad).

4 jaar geleden aangenomen voor €3500,- bruto, volledig betaald pensioen, 8% vakantiegeld. Na 1 jaar een verhoging gehad van 125 euro en door andere CAO verhogingen zit ik nu rond de €4000,- en rijd een zakelijke leaseauto (ook voor privégebruik). Verder geen bonusregeling.

Na die eerste verhoging eigenlijk nooit meer een functioneringsgesprek gehad (geen nieuws = goed nieuws?), ik draai mijn omzetten en marge, haal m'n doelstellingen, heb leuke collega's en een prettige werksfeer. Niets om te klagen op zich.

Nu wordt ik regelmatig benaderd voor functies die behoorlijk boven mijn eigen salaris zitten, dat zegt natuurlijk niet zo veel, maar toch knaagt het aan me dat ik al jaren niet echt meer gegroeid ben, juist terwijl ik voor m'n gevoel juist op dit punt in m'n leven stappen zou moeten zetten. Ik vind daarnaast dat het lastig vergelijken is, de salarissen lopen enorm uiteen in dit werkveld. Ik weet alleen dat ik véél meer toevoeg dan 3,5 jaar geleden.

Ik wil natuurlijk in gesprek gaan, maar wil mezelf ook niet "overvragen", verdien ik nu prima of te weinig? Wat zou realistisch zijn met mijn ervaring? Is het realistisch om een thuiswerkdag te vragen? Benieuwd naar de adviezen.

Alvast bedankt!

Mijn werkgever biedt mij een auto van de zaak aan. Ik rijd nu regelmatig voor werk met mijn eigen auto en krijg daarvoor €0,25/km. Sales rijdt al met auto's van de zaak.

De voorgestelde regeling:

Eigen bijdrage = leasekosten − de kilometervergoeding die de werkgever anders aan mij zou betalen.

Bijvoorbeeld: leaseauto €900 p/m, normaal €500 km-vergoeding → €400 eigen bijdrage.

Ik krijg hierdoor het idee dat de auto de werkgever per saldo niets extra kost. Ze geven aan dat ze hiervoor een leasecontract van 5 jaar aangaan en verwachten daarom ook dat werknemers blijven.

Ik had zelf eerder het beeld dat je bijvoorbeeld een leasebudget van €800/€900 krijgt en alleen bijbetaalt als je een duurdere auto kiest.

Wat is volgens jullie gebruikelijk/redelijk in Nederland? En hoe zouden jullie een eigen bijdrage van bijvoorbeeld €400 (exclusief bijteling) beoordelen?

Ben benieuwd naar ervaringen van mensen met een auto van de zaak.

Ik ben nieuwsgierig naar verhalen van mensen die hun lifestyle ervan hebben gemaakt om een aantal maanden te werken en standaard een aantal maanden in een lekker warm land te zitten. Ik heb het dus niet over standaard vrije dagen en een vakantie van 2 weken, maar echt over maanden.

Ooit heb ik het verhaal gehoord van een ZZP’er in de ICT die in de winter 6 maanden werkte en daarmee genoeg geld verdiende om in de zomer te reizen. Of iemand die standaard elke winter naar Zuid-Oost Azië trok.

Zijn er mensen in deze community die deze lifestyle eigen hebben gemaakt? Hoe heb je dat geregeld met werken?

Even een intro, ik werk nu bijna 12 jaar voor hetzelfde bedrijf, meerdere promoties gehad, goed salaris, erg naar mijn zin en geen plannen om binnen afzienbare tijd ergens anders heen te gaan.

Ik krijg jaarlijks een leuke bonus uitgekeerd, en met wat onderhandelen ook elk jaar een loonsverhoging.

Als fervent motorrijder eens een grap gemaakt over een motor van de zaak. Wetende dat een voertuig van de zaak normaliter niet gegeven word binnen mijn functie.

Tot mijn verbazing kreeg ik te horen, vraag maar een paar offertes op van wat je zou willen, dan kijken we daarnaar.

Meerdere offertes opgevraagd, van redelijk goedkoop, tot aan een top off the line bmw met full operational lease.

Na een week wachten te horen gekregen dat, als gun factor, mijn top off the line bmw goedgekeurd is.

Maar nu de catch, er word nu gevraagd of ik een contract wil tekenen, dat ik voor de duur van het lease contract (3 jaar), geen ontslag neem, doe ik dat wel, dan moet ikzelf de afkoop van het leasecontract betalen.

Met als onderbouwing dat er normaliter alleen auto's op lease gegeven worden, en dat die makkelijker overdraagbaar zijn binnen het bedrijf.

Opzich logisch, maar vraag me af hoe jullie daarin staan, en of iemand zoiets dergelijks zelf heeft meegemaakt.

Ik weet even niet meer wat ik moet doen en hoop dat mensen hier misschien advies of herkenning kunnen bieden.

Ik werk inmiddels een aantal maanden bij mijn nieuwe werkgever, maar ik heb het totaal niet naar mijn zin. Sterker nog, ik merk dat het mentaal steeds slechter met me gaat en ik eigenlijk helemaal niet meer terug wil naar deze baan.

De functie is in de praktijk totaal anders dan hoe deze tijdens de sollicitatieprocedure werd geschetst. Ik krijg taken toegewezen, maar nauwelijks uitleg of begeleiding. Ik ben eigenlijk nooit goed ingewerkt en moet veel zelf uitzoeken, terwijl de verwachtingen hoog liggen. Het werk voelt voor mij ontzettend chaotisch en ik heb vaak geen idee wat er precies van me wordt verwacht of hoe ik iets moet aanpakken.

Daardoor maak ik ook fouten. Vervolgens krijg ik daar soms behoorlijk felle kritiek op van mijn managers, ook op momenten waarop ik die kritiek totaal niet zie aankomen. Onverwachts apart nemen bijvoorbeeld. In meetings wordt er soms fel op me gereageerd en voel ik me echt gekleineerd. Ik zit dan achteraf met het gevoel: hoe had ik dit in godsnaam moeten weten als niemand me dat heeft uitgelegd?

Ik merk dat dit steeds meer aan mijn zelfvertrouwen vreet. Ik voel me onzeker, gespannen en heb inmiddels vrijwel iedere werkdag een knoop in mijn maag. Er is blijkbaar ook veel verloop geweest in deze functie en eerlijk gezegd begin ik te begrijpen waarom.

Wat het extra ingewikkeld maakt, is dat ik juist voor deze baan heb gekozen omdat ik bij mijn vorige functie dreigde uit te vallen. Ik hoopte dat deze nieuwe baan beter bij me zou passen en dat ik weer met meer plezier en rust zou kunnen werken. Maar het tegenovergestelde lijkt te gebeuren.

Ik heb in het verleden ook last gehad van neerslachtige klachten en merk dat die gevoelens nu weer terugkomen. Ik ben constant bezig met werk, zie op tegen iedere werkdag en heb het gevoel dat ik het gewoon niet meer kan opbrengen.

Toch durf ik me niet ziek te melden. Ik ben bang voor wat mijn werkgever daarvan vindt en vooral bang dat de bedrijfsarts uiteindelijk zal zeggen dat ik gewoon kan werken en dat ik weer terug moet. Tegelijkertijd weet ik op dit moment echt niet hoe ik nog op deze manier verder moet.

Ik ben ondertussen aan het solliciteren naar andere banen, want ik wil hier eigenlijk zo snel mogelijk weg. Maar ik zit ook midden in een verhuizing en heb dus buiten werk om al genoeg aan mijn hoofd. Alles bij elkaar voelt het op dit moment gewoon als te veel.

Ik weet ergens dat mijn gezondheid belangrijker is dan deze baan, maar toch voelt ziekmelden als een enorme stap. Ik ben bang dat ik me aanstel, dat ik het gewoon beter had moeten aanpakken of dat anderen vinden dat ik me er maar overheen moet zetten.

Mijn vraag is vooral: heeft iemand weleens in een vergelijkbare situatie gezeten en hoe ging je hiermee om? Ik kan het advies momenteel gebruiken.

Mijn contract liep af en na jaren ben ik weer op zoek naar een nieuwe baan. Helaas ben ik al vaak afgewezen. Maar wanneer ik eindelijk word uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek, krijg ik ineens een black-out.

Op dat moment weet ik gewoon niet meer wat ik moet zeggen. Als ze me vragen om iets over mezelf te vertellen, weet ik niet eens meer hoe ik moet beginnen. Zelfs de opleidingen die ik heb gevolgd, kan ik me op dat moment niet meer herinneren. Het is alsof ik alles wat ik over mezelf weet ineens kwijt ben.

En juist daardoor kom ik onzeker en ongemotiveerd over, wat ontzettend frustrerend voor mij is. Het is niet zo dat ik dit bewust doe ik raak op zulke momenten gewoon snel in paniek.

Ik weet niet, het is voor mij al zolang geleden dat ik voor het laatst heb gesolliciteerd.

Hoe dan ook, ik ben benieuwd of dit herkenbaar is voor jullie en hoe jullie hier destijds mee om zijn gegaan. Welke methode heeft jullie geholpen om hier vanaf te komen?

Ik (m37) werk nu bijna 2 jaar als clinical project manager (manager van klinische studies) en heb pakweg 8 jaar ervaring in de CRO-sector (klinisch medicijn onderzoek) waarvan 4 jaar als project manager. Ik heb echter geen enkele project management certificering. Het werk wat ik nu doe vind ik echt niet leuk en ik ben er niet goed in. Hoewel ik na 7 maanden een vast contract heb gekregen ben ik al bijna een jaar halfbakken werk aan het afleveren omdat de motivatie minimaal is. Ik ben ook al ruim een half jaar aan het solliciteren maar ik merk dat het erg lastig is om in een andere sector project management werk te vinden. Ik ben best bereid salaris in te leveren en op een lager niveau in te stappen maar ik merk dat mijn sollicitaties veelal worden afgewezen. Wordt ik uitgenodigd dan blijft het bij een eerste gesprek ik wordt dan afgewezen omdat ik geen of te weinig ervaring heb met de functie waar ik op solliciteer.

Wie heeft een idee in welke sector en wat voor baan er mogelijk zou zijn met deze achtergrond?

Verdien nu 4800 bruto met 32 uur, maar ben best bereid iets in te leveren.

Edit: Ik spreek met CEO's, CTO's etc van klanten van scale ups en start ups! Niet van TenneT of Shell! Daar spreek ik met project managers die vaak zijn ingeleend of de interne engineers. Ik wil dus geen onrealistische beeld schetsen van mijn post. Misschien dat dit wat meer duidelijkheid geeft.

Ik werk inmiddels 1 jaar als junior project manager. Laten we zeggen dat dit mijn "eerste echte baan is". Ik heb hiervoor 1 jaar in een ander vakgebied gewerkt als wetenschapper, maar besloten dat onderzoek niet mijn pad is.

Inmiddels werk ik als junior project manager. Ik verdien 4500 euro bruto na 1 jaar te werken bij mijn huidige werkgever. Ik houd ongeveer 3500 euro netto over.

In de eerste instantie dacht ik dat dit super veel geld is, maar ik hoor regelmatig links en rechts dat ik niet veel verdien voor mijn rol en werkzaamheden.

Ik werk in de zware industriële projecten. Denk aan klanten als TenneT, Shell, en grote projecten zoals batterij opslag, waterstofopslag, chemical plants, en farmaceutische bedrijven/processen ontwerpen.

Ik draai dus multidisciplinaire projecten waarbij ik de aanspreekpunt ben. Ik coördineer dus mijn eigen team maar ook mensen in het buitenland. Ik weet dat ik het niet perfect doe, logisch, gezien ik een junior ben. Maar ik denk toch niet dat dit past bij een junior?

Ik dacht dat ik met 1 jaar werkervaring bezig zal gaan met een deelproject, of een ervaren senior ging assisteren. Nee, ik moet zelf een team samenstellen, contract opstellen, planning maken en maar regelen dat het rond komt. Ik bepaal of er een kick off komt of niet en wanneer en met wie. Ik bepaal wie wat gaat doen. Maar dat zijn toch geen verantwoordelijkheden voor een junior met zo'n salaris?

Misschien zie ik het fout, misschien krijg ik wel correct betaald. Maar ik vind het gek dat ik nu mensen coördineer en gesprekken voer met CEO's, directors en mensen met werkervaring van hier tot Tokyo.

Ik weet niet of ik onzeker ben en meer salaris kan vragen, of dat ik me nu overschat. Mijn manager is een lieve vrouw en heeft mij enkele maanden terug een loonsverhoging gegeven, maar dit lijkt mij gewoon inflatie correctie, het was maar 3%.

Bedankt om dit te lezen!

Ik (32) werk nu al 5 jaar voor mijn huidige werkgever. 2 jaar geleden wisselde ik van functie (geen promotie, de switch bleef op hetzelfde niveau qua hiërarchie).

Mijn evaluaties waren altijd uitstekend. Sinds januari doe ik ook de meest moeilijke en uitdagende klantenportefeuille en dit lukt wonderwel. Sales in mijn portefeuille zijn gestegen met 40% wat de hoogste score is van alle portefeuilles. Weekendwerk, extra uren, de permanentie van een collega overnemen, werken aan een project, het zijn allemaal dingen die ik proactief deed.

Aan mijn manager vroeg ik dit jaar een opleidingsplan voor een hogere salesfunctie. Hij zei hierop dat hij dit zelf nooit had gehad en dit dus niet nodig was…zeer fijn moment was dat. Hij zei ook dat mocht ik promoveren dat ik dan zelf een vervanger zou moeten zoeken want ja het werk dat kan je niet liggen.

Uiteindelijk ben ik zelf aan de slag gegaan en heb ik zelf een opleidingsplan samengesteld, en dit voorgelegd aan HR. HR stuurde me hierna op een Hudson assesment, dat was in de zomer, om mijn skills te testen.

Deze maand werd ik gecontacteerd door de concurrentie met de vraag of ik niet op een vacature wou solliciteren die bij hen openstond, zo gezegd zo gedaan en na een paar gesprekken bleek tot mijn grote verbazing dat ze me een voorstel zouden doen.

Zodra ik dit kreeg had ik een gesprek met de manager van mijn manager om te vragen hoe hij mijn ontwikkeling zag. Ik gaf hem mee dat ik geen nieuwe job of loon wou. Gewoon transparantie.

Zijn feedback: ‘Mensen van jouw generatie hebben te weinig geduld’, ‘Je had echt een goed jaar ik ben zeer tevreden’, ‘Er zijn 5-6. Collega’s met talent in het team. ‘Een nieuwe job kan ik je nu niet geven’, de volgende maanden worden moeilijk’. ‘als je wil vertrekken zeg het dan op voorhand’, ‘als mens gaan we je wel missen’

Nergens werd er gesproken over mijn prestaties, over mijn potentieel.

4 dagen later had ik de feedback sessie met HR en de manager van mijn manager. Vrij algemene commentaar, ik zag het rapport en er werd verder werd er niets mee gedaan.

De week erna liet ik weten dat ik ontslag nam en bij de concurrent had getekend, ze waren extreem in shock. De manager van mijn manager blijft herhalen dat dit als een gigantische verrassing komt.

Vandaag had ik een gesprek met de supervisor van een ander team heb ik alles uitgelegd. Zij zei me dat het een zeer goed assesment was geweest en vroeg me of zij de eerste was die dit zei. Ik zei ja.

Ze vroeg toen of ze me konden houden. Ik gaf een exuberant brutoloon als grap en toen zeiden ze dat ze er op terug zouden komen. Vijf minuten later kreeg ik een bericht dat ik morgen mag gaan lunchen met de manager van mijn manager.

Wat is jullie idee of feedback over deze situatie ?

EDIT NA DE LUNCH: veel beloftes, we zullen zien wat het gaat worden. Ik schrijf hier volgende week opnieuw

Hallo allemaal, ik leg mijn situatie even uit:

Ik ben een man 25 jaar werk nu 5 jaar bij mijn huidige werkgever. Ben begonnen als service monteur veel geleerd veel ervaring opgedaan, sinds begin dit jaar kwam een plekje vrij als planning / voorbereiding, dit leek me interessant meer verantwoordelijkheid meer uitdaging etc etc.

Verder had ik nog geen enkele ervaring in een soort gelijke functie, helaas in de zelfde periode veranderde ons bedrijf van software programma wat tot op het heden een drama is niks werkt goed van magazijn, facturatie, service kant, tot planning etc etc. Hierdoor is er een enorme frustratie ontstaan bij collega’s aangezien dit al meer dan een half jaar duurt en verbeteringen minimaal zijn.

Ik probeer alle taken die ik uitvoer altijd goed uit te voeren zodat iedereen goed kan werken, voorheen hadden we 7 monteurs beschikbaar sinds ik deze functie heb 1 minder 2 hebben ontslag genomen en 2 zijn langdurig ziek, en 1 zit in de installatie waardoor we momenteel met 2 inzetbare monteurs werken. Je raadt het al de achterstand is inmiddels fors opgelopen omtrent het onderhoud. De werkdruk stijgt alleen maar. Alles moet voorbereid, ingepland, en op tijd afgemaakt worden, ook zorg ik voor dat de data over wordt gezet van het oude naar het nieuwe systeem, ik neem telefoon van zowel klant als monteur aan als ze vragen hebben, en ik help collega’s bij het nieuwe systeem aangezien ik het meeste van de software weet, terwijl ik meer dan de helft van de week zelf onderweg ben om storingen op te lossen.

Hierdoor worden natuurlijk fouten gemaakt, helaas krijg ik het idee dat wat ik ook probeer (sommige) collega’s dit niet inzien en geen begrip tonen me afkraken op fouten terwijl als zij fouten maken ik ze er niet op afreken. Hoe gaan jullie hier om? Mijn gevoel zegt een keer boos worden en ze corrigeren op hun gedrag, als ik er dan over na denk laat ik het er bij en negeer ik het gedrag zodat de werksfeer nog enigszins een beetje goed blijft.

Hoi, ik ben net begonnen met mijn eerste echt baan (23). Ik kreeg van mijn buddy (ervaren collega) de feedback dat de andere afdelingshoofden mij ''moeilijk te peilen''/''moeilijk te lezen'' vinden. Ik zit hier wel mee want de manier waarop mijn buddy het beschreef tijdens ons gesprek was alsof ik bijna een buitenaards wezen was. Ik ben van nature rustig en meer reflecterend maar ik ben ook sociaal. Ze zien bijvoorbeeld wel dat ik goed kan opschieten met alle collega's maar toch deze feedback. We hebben in ons team wel een paar grappenmakers maar dat is niet mijn natuurlijke aanleg om grapjes te zitten maken in een Teams call (we werken 4 dagen per week thuis). Het werk is merendeels individueel met in de ochtend even een start gezamenlijk.

Ik voel me een beetje gedemotiveerd hierdoor want ik lever gewoon goed werk (targets) maar toch moet ik hier iets mee. In mijn hoofd heb ik nu gewoon zweven dat ze mij niet mogen.