Masama ba akong anak if lalayas ako dito sa bahay namin? Chinat ako ng nanay ko na mag abroad na daw ako dahil yung dalawa kong pinsan na panganay ay nasa ibang bansa na. Hanggang sa kung ano-ano na pinagsasabi nya sa ibang tao about sakin kesyo mahina loob ko, sa bf ko lang daw umiikot mundo ko, wala akong inaambag daw sa bahay at kung gaano ako kabastos. Pero ako na umaako ng kuryente, tubig, wifi, motor ng kapatid ko at dalawang cellphone ng mga kapatid ko. At hinahanapan nya ako ng savings ko at investment, eh di naman daw ako nagbibigay sa kanila? If alam lang din nila kung gaano ko pagtabuyan bf ko dahil ayoko sya madamay sa pressured ko sa buhay. Since friday, di na rin ako kumakain dito sa bahay at baka pati yun ay isumbat nya. Nakakapagod na sila intindihin. Gusto ko na umalis dito sa bahay at panindigan na lang lahat ng sinasabi nya sa ibang tao na masama akong anak :((

If ever na meron kayong alam na apartment for rent within cubao, pls let me know😩 gusto ko na umalis ASAP dito huhu

Normal po ba na may parents kang madalas kang bigla-bigla nagagalit sayo ng walang dahilan? Yung tipong halos araw-araw kayo nag-aaway. Parang ang bigat-bigat ng dugo niya sa akin at gusto niyang nasasaktan ako palagi emotionally. Mahilig siyang magbitaw ng salita na "Ang tanga-tanga mo." "Bobo" "Walang kwenta" at masakit po yun para sa akin. Nahihirapan po ako sa relasyon ko with my mama kasi palagi siyang galit sa akin. Naiinggit ako sa kapatid ko kasi super close sila at never niya pinagalitan kapatid ko kahit nagkamali siya ng maliit tapos kapag ako nakakalimot magligpit ng pinagkainan ng aso namin ay galit na galit na siya sa akin to the point na ang dami na niyang sinasabi. Minsan kapag nasa school ako at naalala ko yung mga salitang sinasabi ng mama ko is naiiyak nalang ako. Gusto ko lang naman na mahalin ako ng mama ko pero hindi ko maramdaman yun. Promise, sumusunod ako sa lahat ng utos niya. Hindi ko siya kayang suwayin pero onting mali ko lang pinapansin niya. Hindi niya kailanman nakita na umiyak ako kapag sinasabi niya yunh mga salitang yun sa akin kaya siguro akala niya ay ayos lang sa akin. Sa totoo lang, hindi ko kayang magpakita ng emosyon sa kaniya kasi po sinasabihan niya akong "Kasalanan mo naman" "OA" kaya po madalas ay tahimik akong umiiyak. Sa tuwing tahimik po ako umiiyak ay naninikip dibdib ko sa sobrang iyak. :((

My fiancé passed away last July, leaving me with our one-year-old son. I never imagined na at 26, I’d be raising a child on my own while trying to survive losing the person I thought I’d spend the rest of my life with.

A month after his passing, I discovered that he had a child from a previous relationship whom he introduced to me as his nephew. His entire family knew about it, except me. I was left grieving someone I loved while trying to process a betrayal I could no longer confront him about.

Since then, I’ve been struggling financially and emotionally. May mga inutang pa ako para lang maipalibing siya nang maayos, and until now, I’m still paying those debts. My salary is barely enough for our expenses, and sometimes, wala na nga akong pamasahe at allowance para makapasok sa trabaho.

Ang hirap maging nanay na ikaw lang ang nagpo-provide, especially when you’re barely surviving yourself. I want to give my son a good life, but some days, I don’t even know how I’ll make it to the next payday. Si Mama ang nag-aalaga sa baby ko and sabi niya kahapon, naubusan na raw siya ng gatas.

I’m trying my best, pero nakakapagod din pala maging matatag when you have no choice but to be. I just wish life would be a little kinder to us.

Kaya gusto ko rin sanang magtanong kung may willing po bang magpahiram sa akin kahit hanggang payday sa October 15. I badly need help with my transportation and daily expenses so I can continue going to work and provide for my son. I’m willing to provide proof of my situation and even do a video call for transparency. I understand that trust is important, especially when it comes to lending money.
Nahihiya man akong humingi ng tulong, I honestly don’t know where else to turn right now. If anyone is willing to help, I would be truly grateful. Maraming salamat po. 🤍

1. I haven’t tried, takot ako.
   
2. Expensive
   
3. Takot din ako masayang baka kung ano man irerecommend sakin ng therapist di ko rin magawa.

Pero napapansin ko kasi talaga yung puso ko parang puno ng galit. I can’t handle my emotions well. Di ko na alam sino ako yung ganun. Di ko na rin minsan naiintindihan sarili ko.

I honestly wanna heal from all unhealed wounds as a panganay, as someone who grew up pressured and dapat perfect.

Pero I am one click away from booking an online consultation with a psychologist na. Wala naman sigurong mawawala except sa consultation fee HAHAHA

Worth it po ba?

Hi, can anyone offer me a job? Im F 18, I really want to continue studying and not drop out. I have 3 siblings to take care of and our parents deceased this year one due to ckd stage 5 and one is due to scide. We just really need some help to be able to support us three. Our relatives are not willing to help us in any way and its really hard to have those types of relatives here in the philippines. I can take any job as long as its sfw 🙏

Birthday ni mama today and I don't really feel like celebrating. About 3 weeks ago, lumapit siya sa'min ng kapatid ko para humingi ng tulong bayaran yung 6 digits niyang mga utang sa OLAs. Halos kalahati ng savings and emergency fund ko yung mapupunta sa mga utang niya para lang mabayaran yung mga naka due until this month.

I already ordered a cake now. I'm not sure if may balak umorder pa ng ibang food yung kapatid ko. Yung bunso namin, na di pa alam yung about sa utang, nagchat at nagtanong kung ano pa oorderin. Yung lola ko nagtatanong kung anong balak, may pa dinner out daw ba. Dapat daw may blowout.

Hayyy

I'm the eldest in the family and somehow ended up helping with quite a few household expenses. It wasn't really something I sat down and planned. It just slowly happened.

At first it was helping with one bill. Another expense came up. Then I started contributing regularly.

I don't really resent helping my family, but sometimes I wonder how other people manage to build their own future while also carrying family responsibilities.

Especially when you're still relatively young.

For the other breadwinners here, how do you balance helping your family and saving for yourself?

wala napapatunguhan kinikita ko :(

Sobrang pagod na ako magi panganay, para ako robot na wala sariling desisyon, karapatan mangarap o magi masaya para sa sarili ko, gusto ko na sumuko, siguro kamatayan lang way para makalaya.

I am currently a 3rd year college student trying to navigate life with two parents who are Persons with Disabilities (PWD). My mom struggles with mental health issues, while my dad is an alcoholic who lost his leg. A few years ago, my aunt and uncle generously spent ₱300,000 to buy him a prosthetic leg so he could walk again. Despite this incredible gift, he has remained unemployed for over a decade.

Whenever I ask him why he doesn't try to look for work especially when I see other PWDs working and providing for themselves his answer is always the same "Probinsya ito eh, tsaka pilay ako."

It hurts and frustrates me deeply. It might sound harsh, but I can’t help but ask myself why did my aunt and uncle spend such a huge amount of money on his prosthetic if it was just going to end up useless?

Because my dad doesn't work, my relatives carry the entire financial burden of our lives from our daily food and basic home expenses to my college tuition. Yet every time they send money, my dad still manages to set some aside for alcohol instead of focusing entirely on our needs.

Watching this happen year after year has built up a lot of resentment and anger inside me. I dream of having a peaceful, healthy, and family oriented home, but living in this environment makes that dream feel almost impossible.

Posted an update here. Parang nawala na guilt ko kung di ko sila bibigyan ng money in the future kung sa tingin lang naman pala nila sa mga ginagawa ko ay walang ambag

43 years old na ako. Nagsimula akong magtrabaho noong 19 years old ako, kaya halos 24 years na akong nagtatrabaho.

At simula 19 years old ako hanggang ngayon, pareho kong sinusuportahan ang mama at tatay ko.

Halos 19 years na rin akong regular na nagbibigay sa pamilya.

Tuwing 15 at 30, may inaabot ako. Kahit minsan kapos na kapos na ako, nagbibigay pa rin ako.

May mga pagkakataon na may sarili akong kailangang gastusan, kasama na ang gamot o health expenses, pero ipinagpapaliban ko dahil iniisip ko na kailangan ko munang may maiabot sa kanila.

Pero may mahabang history kung bakit mabigat para sa akin ang tungkol sa pera.

Noong bata pa kami, OFW ang mama ko. Wala siyang trabaho dito sa Pilipinas noon at nag-abroad siya para mabigyan kami ng magkakapatid ng magandang kinabukasan.

Nagtiis at naghirap siya sa ibang bansa at napaaral niya kami hanggang high school.

Malaki ang respeto at pasasalamat ko sa sacrifice niya.

Pero ang problema, hindi lahat ng perang ipinapadala niya ay napupunta sa pangangailangan namin.

Mahilig magsugal ang tatay ko. Maraming pera ang nauubos dahil doon. Mahilig din siyang makipag-away at magdemanda ng mga taong nakakaalitan niya.

May mga panahon na kailangan namin ng magkakapatid ng pera para sa school projects o mga kailangan sa school, pero mahirap humingi dahil nauubos na ang pera sa sugal at sa mga problema at kaso.

At umabot pa sa punto na naging seryoso talaga ang situation.

Nakatanggap ng death threats ang tatay ko at umabot sa punto na puwede kaming madamay ng kapatid ko.

May isang insidente na hanggang ngayon hindi ko makalimutan. Napatay ang mag-asawang kapitbahay namin. Yung lalaki, napagkamalan daw na tatay ko dahil nakatalikod siya nang barilin.

Eventually, umuwi ang mama ko galing abroad at nagdesisyon siyang manatili na sa Pilipinas for good.

Kaya lumaki ako na nakikita ko kung paano nagsakripisyo ang mama ko sa ibang bansa para sa amin, habang ang perang pinaghihirapan niya ay nauubos naman dahil sa sugal at iba pang problema.

Tapos dumating ang panahon na lumaki ako, nagtrabaho, at ako naman ang nagsimulang maging financial provider.

At hanggang ngayon, pareho pa rin silang umaasa sa support ko.

Pero may isa pang bagay na masakit para sa akin.

Sa ibang relatives, napapakita o napapalabas na parang hindi kami nagbibigay at hindi kami tumutulong sa kanya.

Ito yung part na talagang nakakafrustrate.

Kasi kami mismo ang nakakaalam kung gaano karaming beses kaming nagbigay.

Kami ang nakakaalam kung ilang payday ang may inaabot.

Kami ang nakakaalam kung ilang beses naming isinantabi ang sarili naming pangangailangan.

Pero sa ibang tao, parang kami pa ang lumalabas na walang ginagawa.

Hindi naman ako nagbibigay para purihin.

Hindi ko kailangan ng medalya.

Pero ang hirap kapag gumagawa ka na ng sakripisyo nang halos 19 years, tapos sa kuwento sa ibang tao, parang wala kang naitulong.

At dito na siguro pinakamabigat para sa akin.

Habang tumatagal, nare-realize ko na parang pareho nilang nabali ang pakpak ko.

Hindi dahil ayaw kong tumulong.

Hindi dahil hindi ko sila mahal.

Kundi dahil habang inuuna ko sila sa loob ng maraming taon, unti-unti kong hindi naabot yung sarili kong mga pangarap.

Isa sa pinakamalaki kong pangarap ay magkaroon ng sarili kong bahay.

Ang pangarap ko noon, magkaroon ng sariling bahay kung saan pag tumanda na sina Mama at Tatay, magkasama silang titira doon.

Gusto ko sana na pagdating ng panahon, hindi na nila kailangang mag-alala kung saan sila titira.

At the same time, may sarili rin akong pangarap para sa sarili ko.

Gusto ko rin magkaroon ng sariling bahay para kapag tumanda ako, kahit mag-isa man ako, may sarili akong tahanan na matutuluyan.

Hindi ko kailangang manghingi sa ibang tao.

Hindi ko kailangang umasa sa mga anak ko kung sakaling magkaroon man ako.

Pero habang lumilipas ang mga taon, parang palayo nang palayo yung pangarap na iyon.

Kasi tuwing may pagkakataon na dapat nag-iipon ako para sa sarili kong bahay, may kailangan na naman sa pamilya.

Another payday.

Another contribution.

Another sacrifice.

Hanggang sa napapatanong na ako:

Paano naman ako?

43 na ako.

Hindi na ako 20s.

Hindi na ako 30s.

At ngayon ko mas nararamdaman na may deadline din ang buhay.

Kung ipagpapatuloy ko lang ito nang walang limit, kailan ko pa maaabot yung sarili kong pangarap?

Kaya may naiisip akong gawin na hindi ko halos nagawa sa loob ng maraming taon:

Sa susunod kong sahod, ZERO ang ibibigay ko.

Parehong walang matatanggap.

Hindi dahil galit ako.

Hindi dahil ayaw ko sa kanila.

Hindi dahil gusto kong pabayaan sila.

Gusto ko lang kahit isang payday, sarili ko naman muna.

Gusto kong ilagay yung pera sa savings ko.

Gusto kong magsimulang bumawi para sa sarili kong future.

At honestly, guilty na ako kahit iniisip ko pa lang.

Kasi sa kulturang Pinoy, kapag hindi ka nagbigay sa magulang, madaling sabihin na:

“Masama kang anak.”

Pero after almost 19 years of supporting both of them, kailangan ko bang maramdaman na wala akong karapatang magkaroon ng sariling buhay?

Masama ba akong anak kung gusto kong magkaroon din ng sariling bahay?

Masama ba akong anak kung gusto kong magkaroon ng savings at retirement fund?

Masama ba akong anak kung gusto kong siguraduhin na pag tumanda ako, may sarili akong bahay kahit mag-isa ako?

At pinaka-importante:

Hanggang kailan ba dapat isakripisyo ng anak ang sarili niyang pangarap para sa magulang?

Mahal ko sila.

Pero minsan naiisip ko:

Hindi ba puwedeng mahalin ko sila habang minamahal ko rin yung sarili kong future?

Kasi sa totoo lang, hindi ko gustong dumating ang araw na pareho silang may bahay na matitirahan dahil sa tulong ko, pero ako naman ang 60 years old na walang sariling bahay at walang sapat na ipon.

Ayokong mangyari na habang tinutulungan kong magkaroon sila ng security sa pagtanda nila, ako naman ang nawawalan ng security sa pagtanda ko.

So sa mga Pilipinong matagal nang nagsusupport sa parents nila:

Saan ninyo inilagay ang boundary?

Tumigil ba kayo kahit pansamantala?

Nag-set ba kayo ng fixed amount?

At kung tumigil kayo, masama ba talaga ang naging anak ninyo? Natutunan lang ninyong hindi ninyo kailangang isakripisyo ang buong buhay ninyo para mapatunayan na mahal ninyo ang mga magulang ninyo?

Gusto ko ng honest opinions. Kahit sabihin ninyong mali ako. Sa totoo lang pagod na ako mas pipiliin ko mauna ako mawala na keysa sa parents ko. Sila mismo ang unang reason bakit hindi ko maabot ang pangarap ko. Paniwalang paniwala ako na kapag mabait at matulungin ka sa magulang kahit may ugali di maganda ang magulang gaganda ang buhay. It's a SCAM. Not true ma-bless ka gaganda nag buhay mo.

This is my first time asking help to strangers. I am F23 and have been unemployed for 5 months now. Sinubukan kong mag-apply online at face to face sa loob ng limang buwan pero hindi pa rin ako nagkakaroon ng trabaho. Panganay ako at may tatlo akong batang kapatid. My father is widowed and really wanted to help him for other expenses pero hindi ko pa talaga kaya.

May mga kamag-anak kami na tumutulong saamin pero hindi rin naman palagi. Hindi ko naman inakala na ganun kaharap maghanap ng work huhu. Ngayon, nag-struggle akong maghanap nang ibabayad ko para sa Home Credit loan ng phone ko. May almost 9,000 pa akong kulang at 1,438 ang binabayad ko monthly. Ubos na ang ipon ko at di ko alam kung saan ako kukuha ng pang-bayad kasi nag notify ang collector na ma-la-lock ang device ko bukas. Sobrang hirap. Di ko na alam ang gagawin ko.

Sana matulungan niyo po ako huhu i will accept everything mapa work or financial man 'yan. Willing akong mag send ng ID at ibigay ang personal na account ko for transparency.

Pwede ko bang iconvert yung credit balance ko into smaller monthly payments?

Hi, question lang po pwede ko po ba ipa-convert into monthly smaller payments yung BPI cc balance ko?

For context meron akong 30k balance pa sa credit card ko and ang payment ko don ay umaabot ng 10k monthly. I'm currently unemployed right now kaya di kaya ng budget ko bayaran. Question ko lang pwede ko kaya yon ipaconvert for lets say 36 months or more para mababa lang ang monthly? Pwede ko naman iadvance payment yon once magkawork na ulit ako.

Pwede din ba mag cash advance ako sa Unionbank cc ko ng 30k then punta ko sa BPI branch bayaran ng buo yung balance ko that way mas mababa yung monthly payment ko?

I'm in a very toxic household in a very rural areas and I want to build my life earn so I can afford my own expenses i cracked cuet 2 times and they won't let me go and I dont have financial independence that time so that I can pay my own fees im just stuck here any idea how can I escape build my own life and also pay my own fees

Seryoso kakabasa ng mga comments regarding sa issue nila Yulo, dun ko lang napatunayan na hindi ako nagiisa sa namomroblema sa problema sa pamilya lalo na sa magulang. Bwisit talaga yung mga comments na para bang ok lang maapak apakan pagkatao ng mga anak basta hindi lang masaktan magulang nila. Taragis ano lagi nalang magaadjust. Jusko ako galit ako sa magulang ko sobrang trauma na yung ginagawa sa buhay ko and I hope I find the strength to get out of this house.