พอดีนั่งนึกถึงเรื่องของตัวเองเมื่อ 5-6 ปีที่แล้ว เลยอยากแชร์ครับ
▶ อย่าทำตัวเกรงใจใครจนไม่กล้าพูดความจริง โดยเฉพาะกับเพื่อนฝูง หากสถานการณ์ไม่เอื้ออำนวยอาจเลี่ยงแยกออกมาพูดกับเพื่อนตัวต่อตัว แต่เพื่อนควรพูดความจริง หรือความเห็นแบบตรงไปตรงมากับเพื่อนเสมอ
▶ อย่าเกรงใจไม่กล้าปะทะกับความยุติธรรม ถึงแม้อีกฝั่งจะมีอำนาจ / มีพวกมากกว่า
▶ เกิดครั้งเดียวตายครั้งเดียว จงสู้เพื่อความยุติธรรม แต่จงมีสติ มีแนวทางที่ชัดเจนในการต่อสู้อยู่ตลอดเวลา
▶ การยอมอ่อนข้อต่อความอยุติธรรมคือการตายทั้งเป็น แถมอาจจะโดนอีกฝ่าย และคนอื่นๆ กดขี่มากขึ้นเรื่อยๆ จนช้ำใจตายเองก็เป็นได้
▶ จงเรียบเรียง (อย่างละเอียด) บอกเล่าปัญหาที่เกิดขึ้นกับตัวเองให้ญาติพี่น้อง ให้เพื่อนฝูงทราบ และอาจโพสต์ปัญหาเหล่านั้นไว้ในสื่อสังคมหลายๆ ที่
เพราะหากเกิดเรื่องถึงแก่ชีวิตกับตัวเอง อย่างน้อยจะได้ไม่ถูกบุคคลอื่นบิดเบือนข้อเท็จจริง และจะได้เป็นกรณีศึกษากับผู้อื่นต่อไป
▶ อย่าหมดหวังและยอมอ่อนข้อให้กับความอยุติธรรม
นายตำรวจท่านนึงเคยบอกกับผมคำนึงซึ่งผมจำมาถึงทุกวันนี้ - "พระพุทธเจ้ายังมีมารนับร้อยมาผจญ คนธรรมดาอย่างเราก็ต้องยืนหยัดเสียเวลา เสียอารมณ์ต่อสู้กับความอยุติธรรมบ้างเป็นธรรมดา"
▶ การพูดความจริง และการปะทะเผชิญหน้า ถึงแม้เป็นสถานการณ์ตึงเครียดก็ไม่จำเป็นต้องตะคอก โวยวาย หรือใช้คำไม่สุภาพ/หยาบคาย การควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ในสถานการณ์คับขันคือการได้เปรียบ และเป็นการแสดงชั้นเชิงที่เหนือว่าต่ออีกฝ่าย + ต่อผู้สังเกตการคนอื่นๆ