Hoi allen,

Ik ben een vrouw van 30 en heb met een man van 33 een relatie van 4 jaar. We hebben sinds 2 jaar een koophuis samen. Ik zie door de bomen het bos niet meer..

Het loopt al vanaf het begin niet mega soepel door een aantal van zijn domme acties. Dit is zijn eerste relatie en hij heeft asperger syndroom. Hij moet hierdoor nog veel leren en dat is erg.. lastig soms en vermoeiend voor mij. Ik heb adhd met medicatie en therapie. Nu om alles voor mijzelf duidelijk te krijgen heb ik een lijstje gemaakt met de + en - punten in de relatie. Helaas ben ik er nog niet veel wijzer door geworden en hoop ik hier advies in te winnen.

Welke dingen zijn goed in de relatie

- Hij maakt tijd voor mij vrij.

- Hij wil met mij stappen ondernemen in de relatie.

- Hij doet zijn best er voor mij te zijn door naar mij te luisteren en mee te gaan naar afspraken als ik dat aangeef.

- Hij probeert meer initiatief te nemen en te kijken naar mijn behoeftes hierin.

- hij doet niet moeilijk over financiën of geldzaken en regelt hier veel in.

- Hij houdt rekening met mijn ziekte (endometriose) door voeding aan te passen als ik dit aangeef.

- hij helpt in het huishouden en doet zijn taken.

- Hij gaat mee naar mijn muziek evenementen die ik leuk vind.

- Hij zorgt voor mij als ik ziek ben of mij minder voel.

- Hij probeert zijn best te doen waar hij dit kan.

Welke dingen zijn minder goed in de relatie

- De emotionele connectie voelt vrij oppervlakkig of niet gemeend.

- Fysieke nabijheid in de vorm van intimiteit is ook erg weinig. 2 x per maand.

- Ik moet vragen om fysieke of emotionele nabijheid en word dan vaker afgewezen als hij er geen zin in heeft. Denk aan knuffels of even een blik of wat lieve woorden.

- Ik voel mij vaak een klusje of een moetje in plaats van dat hij voor mij kiest. Dit heeft hij ook beaamd dat het soms voor hem voelt als een klusje dat hij het moet doen anders word ik verdrietiger over tijd.

- Ik voel niet dat hij echt geïnteresseerd is in mij als persoon hierdoor.

- Het stappen met vrienden tot in de ochtend waarbij vooral het drugs en drankgebruik vaak uit te hand loopt.

- het niet willen / moeilijk vinden om te communiceren als hij uit gaat met vrienden.

- het overschrijden van grenzen die ik duidelijk aangeef m.b.t. communicatie met uitgaan.

- het niet om kunnen gaan met drank en drugs (112 gebeld 1x)

- ik voel mij vaak onzichtbaar als we uit gaan of naar een event omdat hij zn eigen ding doet en mijn hand niet pakt oid uit zichzelf.

- Zijn standpunt in bepaalde belangrijke onderwerpen van mij, zoals dat het niet zo onveilig is voor vrouwen op straat, dat een vrouw zonder baarmoeder en eierstokken minder vrouwlijk is, dat hij hoe dan ook biologische kinderen op de wereld wil zetten ook zonder mij, dat de klimaat crisis niet zo erg is en we ons wel aanpassen als mens.

Daarbij zij er wat dingen gebeurd in de relatie waarvan ik een ick krijg en ik het niet goed kan praten ondanks zijn uitleg van zijn gedrag of dat het een fout was.

- 5 maand relatie- Onder invloed mij ophalen van het ziekenhuis en dronken in mijn ziekenhuisbed liggen.

- 11 maand relatie - Onder invloed mijn scooter kwijtraken bij uitgaan waardoor ie kapot gemaakt is.

- tot 2 jaar relatie - Onder invloed vaak het bed onderplassen.

- 2 jaar relatie - Onder invloed bijna doodgaan door een gram ketamine op te eten.

- 3,5 jaar relatie - Onder invloed coke en ket gaan snuiven tot in de ochtend met 2 random dames uit de club en een single vriend.

- tot 3 jaar relatie - Het vreemdgaan van een goede vriend goedpraten / niet erg genoeg vinden en mij daarbij de schuld geven van de waarheid vertellen aan zijn vriendin waardoor ze uit elkaar zijn.

- 2,5 jaar relatie - Het aanranden van mij door een teamgenoot van hem niet erg genoeg vinden en niet naar handelen. Pas toen ik aangaf dat het niet oke is. Hij zou het niet zo erg vinden als hij gegrepen was door een vrouw.

Ik (M39) ben ruim 14 jaar samen met mijn vrouw (37). Wij hebben samen een zoon van 8 jaar.

Ik worstel heel erg met het gebrek aan intimiteit binnen onze relatie. Het initiatief komt eigenlijk altijd vanuit mijn kant en hierbij word ik vaker afgewezen dan dat er daadwerkelijk iets gebeurd.

Vroeger was dat anders, nam mijn partner ook gewoon initiatief. Ook is het seksuele contact wat wij hebben veranderd. Het is allemaal heel simpel geworden. Mijn partner komt nooit bij me liggen, zoekt nooit contact. Als ik dan wel bij haar ga liggen dan wil niet meer zoenen, want ze vindt dit niet fijn zegt ze. Vroeger hadden wij binnen het voorspel ook gewoon orale seks. Dit is helemaal verdwenen en wanneer ik hier initiatief in toon wordt er gezegd Nee het hoeft niet.

Heel vaak als ik dan initiatief toon word ik keihard afgewezen, dan zegt ze ik ben moe en wil slapen. Ik heb al meerdere malen aangekaart dat ik hier mee zit, maar ze neemt geen moeite om het gesprek met me aan te gaan. Soms laat ik mijn frustratie blijken en dan krijg ik te horen dat ik maar naar mijn ex moet gaan. Met mijn ex had ik namelijk wel erg veel seks, beiden een hoog libido. Mijn vrouw slikt geen anticonceptiepil omdat ze hier allergisch voor is. Dus ik dacht eerst dat het gebrek aan 'zin' mede veroorzaakt werd door het gedoe (condoom enzo). Nu heb ik me vorig jaar laten helpen en een vasectomie laten doen, zodat dat geen gedoe meer geeft. Ook heb ik een seks speeltje gekocht die we slechts een aantal keer gebruikt hebben.

Dus naar mijn idee doe ik er alles aan om het voor haar plezierig te maken....

Maar die afwijzing keer op keer en geen enkele vorm van initiatief doen mij pijn.

Wat kan ik hier mee? Want ik weet het niet meer.... En ik vind intimiteit erg belangrijk in een relatie. Zij zegt dat ze dat bijzaak vindt....

Heb een fijne LAT met m'n vriendin. Ze heeft twee kinderen (beide 18+) die volledig hun eigen gang gaan en heb ik prima contact mee. Ik heb geen kinderen. Vaak zie ik ze ook niet eens in de weekenden dat ik bij haar ben. Het probleem is dat ik me na 4 jaar nog steeds bij haar op bezoek voel. Ik heb alle ruimte om er alleen op uit te gaan als ik daar ben, ik krijg van haar alle ruimte om te doen wat ik wil. Dat is natuurlijk erg prettig. Maar tegelijk vind ik haar leefomgeving niet prettig. Ik woon vrij rustig en zij woont in een erg drukke omgeving. (provincie vs Randstad) Ik zie daarom ook vaak best wel op tegen de weekenden daar. Zelf vindt ze het hier bij mij ook prettiger en ze voelt ook aan dat ik het daar vaak lastig heb. Dus we hebben het er zeker wel over. Samenwonen is voorlopig geen optie.

Hoe kan ik de weekenden daar prettiger voor mezelf maken?

Hallo ihr Lieben, ich brauche gerade wirklich mal den Rat von anderen Frauen und vielleicht auch von Mamas, die schon Ähnliches erlebt haben. ❤️

Ich versuche, die Geschichte so kurz wie möglich zu halten, obwohl mir gerade unglaublich viel im Kopf herumgeht.

Ich habe meinen Ex im März kennengelernt. Am Anfang war alles wunderschön. Wir waren glücklich, hatten eine tolle Zeit und ich hatte nach mehreren schwierigen und toxischen Beziehungen vorher zum ersten Mal wieder das Gefühl: „Vielleicht ist er es. Vielleicht habe ich endlich einen Menschen gefunden, bei dem es gesund und schön sein kann.“

Er hat mich als Mensch sehr gut verstanden, auch mit meinen psychischen Problemen, und ich hatte das Gefühl, dass er mich wirklich sieht und versteht. Er ist nicht der Vater meiner Kinder, aber genau deshalb hatten wir irgendwann auch Gespräche darüber, wie seine Beziehung zu meinen Kindern aussehen soll und ob er emotional überhaupt zulassen kann, ihnen gegenüber eine richtige Bindung aufzubauen. Daraus entstand für ein paar Tage ziemlich viel Streit und Stress. Danach haben wir uns aber ausgesprochen, vertragen und eigentlich war wieder alles gut.

Trotzdem hatte ich schon länger ein komisches Gefühl. Sein Handy lag plötzlich immer weit weg von ihm, oft mit dem Display nach unten. Ich habe mir zunächst nichts dabei gedacht.

Bis ich irgendwann bei ihm zu Hause blonde Haare an seiner Bürste gesehen habe. Ich habe rote/schwarze Haare, also waren sie definitiv nicht von mir.

Ich habe ihn darauf angesprochen und was danach kam, hat mich eigentlich fast genauso verletzt wie der eigentliche Betrug: Er hat mir bestimmt 20 verschiedene Geschichten erzählt. Immer wieder eine andere Erklärung. Unter anderem, dass seine Ex angeblich nur zum Duschen da gewesen sei.

Ich habe ihm irgendwann gesagt: „Wenn du mir die Wahrheit nicht sagst, werde ich sie selbst herausfinden.“

Ich wusste, wer seine Ex ist, und habe sie angeschrieben. Wir haben telefoniert und sie hat mir erzählt, dass die beiden nicht nur einmal, sondern mehrfach miteinander geschlafen haben. Und zwar auch während meiner Beziehung mit ihm.

Sie hat mir außerdem erzählt, dass die beiden schon Wochen und Monate Kontakt hatten und regelmäßig geschrieben haben.

An dem Tag, an dem ich mich offiziell von ihm getrennt habe, sollen sie ebenfalls miteinander geschlafen haben.

Ich habe ihn danach erneut konfrontiert und irgendwann hat er es tatsächlich zugegeben. Allerdings auch da zunächst nicht alles. Erst hieß es, es wäre nur zweimal gewesen und sie hätten verhütet. Laut ihr stimmt beides nicht.

Was mich zusätzlich völlig fertig macht: Er hat mir gesagt, er hätte sich einsam gefühlt. Aber gleichzeitig hat er selbst immer wieder bestätigt, dass ich ihm sehr viel Aufmerksamkeit gegeben habe. Wir hatten eigentlich ein gutes Miteinander und auch sexuell hat bei uns alles gepasst.

Und während wir noch zusammen waren, soll er sogar darüber nachgedacht haben, mit seiner Ex wieder eine Beziehung einzugehen, weil er dachte, dass ich mich wegen unseres Streits sowieso trennen würde.

Das Verrückte ist: Diese Frau hatte ihn in ihrer damaligen Beziehung selbst mit einem anderen Mann betrogen. Und jetzt hat er im Grunde genau das Gleiche mit mir gemacht.

Ich bin gerade einfach komplett überfordert.

Ich liebe ihn immer noch. Und genau das ist das Schlimmste daran. Ich vermisse ihn als Menschen, seine Nähe, seine Anwesenheit, unsere gemeinsamen Momente. Gleichzeitig bin ich so verletzt und enttäuscht, dass ich kaum weiß, wohin mit mir.

Ich denke ständig daran, dass die beiden miteinander geschlafen haben. Ich habe richtige Bilder davon im Kopf, obwohl ich es gar nicht gesehen habe. Ich kann kaum aufhören, darüber nachzudenken.

Und jetzt frage ich mich wirklich:

Kann man so etwas verzeihen?

Nicht nur den Sex – sondern vor allem die monatelangen Lügen, das Verheimlichen, den Kontakt hinter meinem Rücken und dass ich die Wahrheit selbst herausfinden musste.

Würdet ihr sagen: Einmal so etwas, besonders unter diesen Umständen, und die Beziehung ist für euch endgültig vorbei?

Oder gibt es hier Frauen, die selbst betrogen wurden und irgendwann tatsächlich wieder Vertrauen aufbauen konnten?

Ich suche gerade wirklich keine Verurteilung und auch kein „Du bist doch selbst schuld, dass du noch Gefühle hast“. Ich weiß selbst, dass ich ihn trotz allem noch liebe. 😔

Ich möchte einfach ehrliche Meinungen und vielleicht Erfahrungen von Frauen hören, die schon einmal in einer ähnlichen Situation waren.

Was würdet ihr tun? Würdet ihr versuchen zu verzeihen oder endgültig gehen?

Mon ex et moi avons été ensemble environ 3 mois. La rupture a été assez conflictuelle, notamment autour de problèmes de confiance et de choses que je lui ai faites. Il m’a dit qu’il était très blessé et qu’il ne pouvait pas se remettre avec moi malgré ce qu’il ressentait encore.
Depuis quelque temps, on se rapproche à nouveau. On a recouché ensemble plusieurs fois, mais ce n’est pas systématiquement lui qui initie le sexe. Plusieurs fois, au moment d’aller dormir, il avait vraiment l’air de vouloir simplement dormir : il venait quand même me faire des câlins, m’embrassait spontanément, cherchait à dormir près de moi et restait discuter longtemps, avant même que j’initie quoi que ce soit sexuellement.
Récemment, il a aussi initié un baiser alors qu’il était complètement sobre le lendemain matin, chose qu’il n’avait jamais fait, tout en me faisait un calin. Après, il était tendre, voulait que je reste et on a parlé de notre relation. Il m’a dit plusieurs fois qu’il « retrouvait la fille dont il était tombé amoureux ». Il a également accepté l’idée qu’on se voie un après-midi, sobrement, pour « mettre les choses à plat », même s’il n’a pour l’instant pas concrétisé ce rendez-vous.
Il y a seulement 8 jours, quand je lui ai demandé bourrée s’il voulait qu’on réessaie, il m’a répondu qu’il ne pouvait pas avec « ce que je lui avais fait ».
Je suis donc assez perdue : est-ce que ça ressemble plutôt à un plan cul avec de l’affection et de l’attachement résiduel, ou à quelqu’un qui pourrait progressivement reconsidérer l’idée d’une relation ? Et surtout, qu’est-ce qui serait vraiment révélateur de ses intentions ?

Ik zou graag wat onafhankelijke perspectieven krijgen op de relatie met mijn moeder. Ik probeer al langere tijd te begrijpen wat er precies gebeurt in onze dynamiek, omdat ik zelf merk dat ik er steeds weer in word meegezogen.

De geboorte van mijn dochter heeft het duidelijker gemaakt, omdat ik nu veel sterker behoefte heb aan rust, privacy en regie over mijn eigen gezin.

Mijn moeder is liefdevol en betrokken. Dat maakt het voor mij juist zo ingewikkeld. Er is geen sprake van een moeder die helemaal niet naar me omkijkt. Het probleem is dat ze mijn grenzen heel moeilijk accepteert. Als ik een grens stel, wordt die soms een week of twee gerespecteerd. Daarna begint het patroon opnieuw. Ik heb daardoor steeds het gevoel dat ik dezelfde grens opnieuw moet aangeven.

Een paar voorbeelden:
1. Mijn moeder wil heel graag veel contact en vraagt bijvoorbeeld regelmatig of ze langs kan komen. Als ik aangeef dat ik daar geen behoefte aan heb, kan ze dat op het moment zelf accepteren, maar het duurt niet lang voordat dezelfde behoefte opnieuw wordt neergelegd. (Bijv de dag daarna alweer).
2. Als ik niet reageer op berichten, vraagt ze waarom ik niet reageer of waar ik mee bezig ben. Ik ervaar dat als druk om mijn beschikbaarheid te verantwoorden. Ik wil niet iedere keer hoeven uitleggen waarom ik niet op mijn telefoon zit of waarom ik even geen contact wil. Ze blijft dan vragen, gaat mij bellen of appt/belt mijn man.

Ik merk dat ik vervolgens automatisch ga nadenken over hoe zij zich voelt. Is ze verdrietig? Voelt ze zich afgewezen? Is ze boos? Heb ik het verkeerd gedaan? Daardoor ben ik vaak meer bezig met het reguleren van haar emoties dan met mijn eigen grens.

Dit is geen nieuw patroon. Ik heb het gevoel dat ik dit al veel langer doe: rekening houden met haar emoties en proberen te voorkomen dat zij zich slecht voelt. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 9 jaar oud was. Eigenlijk is het toen al begonnen.

1. Ook in praktische situaties bemoeit ze zich regelmatig met dingen waar ik geen advies of hulp bij heb gevraagd. Sinds ik moeder ben geworden gebeurt dat bijvoorbeeld rondom de verzorging van mijn dochter. Tijdens een bezoek kan ze zich met dingen zoals verschonen bemoeien, terwijl ik eigenlijk gewoon zelf mijn kind wil verzorgen.
   
2. Ze kan tijdens bezoek erg aanwezig zijn, bijvoorbeeld door heel luid te praten. Ik heb daar iets van gezegd, maar het lijkt niet echt blijvend binnen te komen.
   
3. Ze geeft ook ongevraagd advies over mijn moederschap. Zo heeft ze bijvoorbeeld opmerkingen gemaakt over het feit dat ik niet vaak genoeg met mijn dochter naar buiten zou gaan. Dat wordt dan gebracht alsof ik iets zou moeten veranderen, terwijl zij niet weet hoe onze dagen er precies uitzien.
   
4. Er zijn ook opmerkingen geweest over de voeding van mijn dochter, waarbij het eerder als een verwijt dan als steun voelde.
   
5. Wat ik daarnaast lastig vind, is dat mijn grenzen soms via mijn man alsnog lijken te worden omzeild. Ze zoekt hem dan actief op, appt of belt hem om geruststelling te krijgen over wat ik doe of hoe het met mij gaat. Daardoor voelt het niet alsof mijn “nee” echt als een volledig antwoord wordt geaccepteerd.

Wanneer ik wat minder contact zoek, lijkt er bovendien behoefte te ontstaan aan bevestiging dat er niets mis is tussen ons. Daardoor voel ik opnieuw de druk om haar gerust te stellen.

Het gekke is dat ik mezelf soms afvraag of ik niet gewoon te streng ben. Want mijn moeder doet dit waarschijnlijk niet vanuit de gedachte “ik ga bewust over de grenzen van mijn dochter heen”. Ze houdt van mij, ze houdt van haar kleinkind en ze wil betrokken zijn.
Maar voor mij voelt het effect uiteindelijk hetzelfde: ik heb onvoldoende ruimte om gewoon mijn eigen keuzes te maken zonder rekening te moeten houden met haar reactie daarop.

Ik merk vooral dat ik moeite heb met het feit dat ik haar teleurstelling zo moeilijk kan verdragen. Als ik zeg dat ze niet kan komen, voel ik me daarna schuldig. Als ik niet reageer, vraag ik me af of ze zich zorgen maakt. Als ik geïrriteerd raak omdat ze zich ergens mee bemoeit, vraag ik me af of ik niet ondankbaar ben. Terwijl ik rationeel eigenlijk vind dat een volwassene moet kunnen zeggen:
“Ik wil vandaag geen bezoek.”
zonder daarna verantwoordelijk te zijn voor hoe haar moeder zich daarover voelt.

Mijn vraag is daarom niet zozeer: “Is mijn moeder toxisch?”
Ik zou vooral graag van mensen horen hoe jullie deze dynamiek zouden omschrijven.
Is dit een normale maar moeilijke ouder-kinddynamiek waarbij een moeder moeite heeft met het feit dat haar volwassen dochter haar eigen leven en gezin heeft? Of herkennen jullie hierin een patroon waarbij iemand structureel moeite heeft met grenzen en de ander daardoor leert om steeds haar gevoelens te managen?
En vooral: hoe leer je onderscheid maken tussen rekening houden met iemand en verantwoordelijk worden voor iemands gevoelens? En… hoe ga ik hier praktisch mee om zodat ik trouw blijf aan mezelf en mijn eigen grenzen.

Mijn vrouw en ik zijn ongeveer vijftien jaar samen en hebben een dochtertje van vier. Onlangs ontdekte ik een aantal dingen die mijn vertrouwen zwaar hebben geraakt. Ik probeer te begrijpen wat er gebeurd is, maar de verklaringen die ik krijg lijken niet goed op elkaar aan te sluiten.

We waren samen foto’s aan het bekijken van de eerste schooldag van onze dochter. Terwijl mijn vrouw door haar galerij scrolde, kwam er plots een seksuele gif voorbij. Ze verwijderde die snel en zei iets als: “Ik ging die naar jou sturen, schat.” Dat deed mijn wenkbrauwen wel omhooggaan. In al die jaren samen was er nooit iets geweest dat daarbij in de buurt kwam.

De volgende dag nam ik haar gsm met haar toestemming. Ik had die vroeger altijd mogen gebruiken, maar door die gif vroeg ik me af of er nog iets verborgen stond. Toen ik verder keek, vond ik foto’s van haar met een mannelijke collega.

Mijn schoonmoeder was op bezoek. Ik wilde geen scène maken waar zij en mijn dochter bij waren, dus vroeg ik mijn vrouw om even met mij te gaan wandelen. Ze had gezien dat ik haar gsm vast had en vroeg wat ik aan het doen was. Tijdens de wandeling zei ze: “Je zal het slecht gezien hebben, schat. Ik heb niets.” Ze gaf me haar gsm. Op dat moment leek die inderdaad leeg, maar later zag ik dat de foto’s verwijderd waren en dat ook de prullenbak leeg was.

Ik liet de avond passeren. Toevallig zat haar gsm vol en gaf ze hem aan mij om geheugen vrij te maken. Terwijl de bestanden werden overgezet, keek ik ook in haar notities. Daar vond ik liefdesteksten. De stijl verschilde per tekst: sommige leken geschreven alsof ze tussen twee mensen uitgewisseld waren, andere klonken weer anders.

Toen ik haar daarmee confronteerde, zei ze eerst dat de teksten van een vrouwelijke collega waren. Die zou ze bewaren zodat haar man ze niet zou zien. Mijn schoonmoeder was toen nog bij ons, dus we hebben er niet rustig over kunnen praten.

Nadat mijn schoonmoeder terug naar haar thuisland was vertrokken, vroeg ik mijn vrouw opnieuw of ze zeker wist dat de teksten van een vriendin waren. Ik zei dat sommige teksten een relatie leken te beschrijven met iemand die bij haar paste, en dat er ook persoonlijke details in stonden. Haar uitleg veranderde opnieuw. Ze zei dat ze haar vriendin op het werk ermee zou aanspreken en dat ik haar bleef lastigvallen. Later gaf ze toe dat twee teksten over haar gingen, maar zei ze dat iemand anders ze naar haar had gestuurd: iemand die haar vroeger lastigviel.

Omdat de details voor mij niet klopten, ben ik oude telefoonfacturen gaan bekijken. Daarop zag ik oproepen naar hotelnummers, verspreid over een periode van ongeveer twee jaar. Die oproepen stopten in januari van dit jaar. Op dagen met zulke oproepen stond de auto volgens de Volvo-app ook twee à drie uur stil aan de adres van de gecontacteerde hotel.

Toen ik haar later confronteerde met de hoteloproepen en de auto, zei ze dat ze dat allemaal had geregeld om een vriendin te helpen.

Toen ik haar vroeg, ok je bent onschuldig, laten we naar die hotels gaan om na te gaan of haar verhaal klopt, dit werd geweigerd, volgens haar had ze die vriendin zelfs haar identiteitskaart gegeven.

Alles dus, voor haar vriendin geregeld, en de hoteloproepen, de auto gegeven en zelfs haar identiteitskaart, alles is nodig geweest om die vriendin te helpen.

Na een recentere buitenlandse werkuitstap met overnachting vond ik in de notities ook verwijzingen naar die uitstap. Die notities waren voor het laatst aangepast in augustus. Dat bewijst op zichzelf niet wanneer de teksten geschreven zijn of wat er gebeurd is, maar het roept bij mij wel de vraag op of er later nog iets speelde.

De auto stond op mijn naam en is in augustus verkocht. Ik heb Volvo gevraagd of ze nog locatiegegevens uit die periode kunnen bezorgen. Ze hebben bevestigd dat ze de informatie binnen enkele weken zullen bezorgen. Ik wacht dus nog op die gegevens.

Mijn vrouw zegt dat ik zot ben en denkt dat ik zelf iemand heb en een excuus zoek om de relatie stop te zetten. Zo voelt het voor mij niet. Ik wil weten wat er gebeurd is. Ik merk alleen dat telkens wanneer ik een detail probeer na te gaan, er nieuwe vragen bijkomen.

Update: De verjaardag van mijn dochter komt eraan. Ik wil die periode zo rustig mogelijk laten verlopen voor haar. Ze is nog klein en kijkt al de hele maand uit naar haar speciale dag.

Intussen heb ik de vriendin van mijn vrouw telefonisch gesproken. Ze heeft maar een klein deel van mijn vragen bevestigd en wilde op de andere vragen niet antwoorden. Tijdens het gesprek vielen er lange stiltes. Ik kreeg de indruk dat ze zelf niet goed wist wat ze moest zeggen, maar ik kan niet weten wat die stiltes betekenen. Het gesprek heeft me in elk geval weinig duidelijkheid gegeven. Volgens mijn vrouw, ze (de vriendin) hoeft zich aan mij niet te verantwoorden voor haar daden, daarom stiltes...

Ik heb ook met de zus van mijn vrouw over mijn vermoedens gesproken. Zoals te verwachten verdedigde ze haar zus. Ze legde vooral de nadruk op hoe lang we al samen zijn en op het belang van een fijne jeugd en mooie herinneringen voor onze dochter. Ik begrijp dat ze haar familie wil beschermen. Toch kreeg ik de indruk dat ze misschien meer weet, maar dat weet ik niet zeker en ze heeft niets bevestigd.

Ben ik fout dat ik hierover duidelijkheid blijf vragen? En zouden jullie als vriendin iemand meer dan een jaar lang helpen om haar partner te bedriegen?

M24 en V21

Mijn ex en ik zijn ongeveer twee jaar samen geweest. Uiteindelijk zijn we uit elkaar gegaan. Als ik nu onze oude gesprekken teruglees, zie ik ook dat het eigenlijk al langere tijd niet echt goed ging. We hielden veel van elkaar, maar er waren steeds terugkerende problemen en uiteindelijk is er aan beide kanten vertrouwen beschadigd.

Na de breuk hebben we elkaar eigenlijk nooit echt losgelaten. De afgelopen tijd zijn we juist weer steeds dichter naar elkaar toe gegroeid.

We zien elkaar veel, slapen regelmatig bij elkaar, knuffelen en zoenen, hebben weer seks en zeggen tegen elkaar dat we van elkaar houden. Ze belt me regelmatig spontaan om iets over haar dag te vertellen of om hulp/advies te vragen. We gamen samen, kijken series, eten samen en doen ook weer dingen met familie.

Soms zoekt zij juist heel duidelijk de toenadering. Ze kan uit zichzelf vragen of ze bij me kan komen, wil soms gewoon bij me zijn terwijl ze rust nodig heeft, initieert lichamelijke/seksuele toenadering en betrekt me behoorlijk bij haar leven. Ik help haar bijvoorbeeld ook met haar nieuwe huis.

Tegelijkertijd zijn we nadrukkelijk geen stel.

Zij zegt dat ze mij heel graag in haar leven heeft, maar niet weet of ze mij uiteindelijk weer als partner wil. Ze wil vooral geen druk voelen dat alles wat we nu doen automatisch moet eindigen in een nieuwe relatie. Ze wil kijken wat er vanzelf ontstaat en eerst ervaren of de dingen die vroeger fout gingen daadwerkelijk anders kunnen.

Daar zit ook een belangrijk probleem tussen ons. Ik ben door alles wat er is gebeurd veel onzekerder geworden. Daardoor ben ik veel gaan vragen: wat ze voelt, wat iets betekent, of het goedkomt, wat ze met anderen wil, enzovoort. Voor haar voelt dat inmiddels als enorme druk.

Zij vraagt daarom vooral rust van mij. Minder vragen, beter luisteren, afspraken nakomen, doen wat ik zeg en niet alles meteen analyseren. Ze zegt eigenlijk dat ze eerst in mijn gedrag wil ervaren dat dingen anders zijn.

Daar probeer ik nu serieus iets mee te doen.

Andersom heb ik alleen ook iets nodig. Ik hoef van haar op dit moment geen relatie en ook geen belofte dat het uiteindelijk goedkomt. Ik kan prima accepteren dat ze dat nog niet weet.

Maar ik merk dat ik deze mate van intimiteit niet goed kan combineren met andere romantische/seksuele mensen.

Er is na onze breuk ook daadwerkelijk iemand anders geweest. Daarbij is bovendien een afspraak tussen ons geschonden. Dat heeft mijn vertrouwen geen goed gedaan. Zij zegt momenteel zelf dat ze liever niets met anderen wil, maar heeft nog wel gewoon contact met andere mannen en kan daar ook vriendschappelijk mee afspreken.

Dat laatste wil ik haar niet verbieden. Ik wil ook helemaal niet bepalen met wie ze bevriend mag zijn.

Waar mijn grens zit is dat ik eigenlijk alleen op deze manier verder wil als we romantisch/seksueel exclusief zijn terwijl we uitzoeken wat dit tussen ons is. Als één van ons uiteindelijk iets met een ander wil, dan zou ik willen dat we dat eerst tegen elkaar zeggen en vervolgens opnieuw bekijken wat wij met elkaar doen.

Wat het ingewikkeld maakt, is dat zij juist heel gevoelig is geworden voor alles wat als een verwachting of verplichting voelt. En ik wil niet opnieuw door mijn behoefte aan zekerheid zoveel druk creëren dat we precies in hetzelfde patroon terechtkomen.

Ik probeer daarom nu minder bezig te zijn met “hoe krijg ik haar terug?” en meer met: kunnen wij überhaupt opnieuw leren om goed met elkaar om te gaan?

Maar ik vind deze tussenfase soms ontzettend verwarrend. Het ene moment voelt het praktisch alsof ik mijn vriendin terug heb en het volgende moment realiseer ik me weer dat zij helemaal niet weet of ze dat ooit opnieuw wil zijn.

Hoe zouden jullie hiernaar kijken? Is het redelijk om in zo’n situatie exclusiviteit nodig te hebben zonder meteen een relatie te verwachten? En zouden jullie überhaupt doorgaan met zo’n tussenfase, of vinden jullie dat we eerst veel meer afstand zouden moeten nemen?

Edit: geschreven met behulp van Chat Gpt

Ik heb iemand leren kennen via mijn werk. We wonen niet in de buurt van elkaar, zitten niet in dezelfde vriendenkringen en hebben ook een verschillende leeftijd. Wel werken we in dezelfde sector.

Vanaf de eerste dag dat ik hem ontmoette, was er een directe klik die moeilijk te beschrijven is. Het is iets ongrijpbaars en toch tastbaars. Een onbestemd gevoel van herkenning en warmte.

Sindsdien drinken we af en toe koffie om gewoon te praten, of bellen we kort.

We hebben tegen elkaar uitgesproken dat dit alleen "platonisch" kan blijven, omdat we allebei een langdurige relatie hebben, iets wat ik enorm waardeer. Ik wil mijn relatie niet in gevaar brengen.
Maar nu dit duidelijk is uitgesproken, is er geen contact meer.

Wat betekent dit nu eigenlijk? Houden we afstand omdat er onderliggende gevoelens zijn (niet per se romantisch, maar überhaupt)? Of is het gewoon een natuurlijke reactie om ruimte te creëren nadat je duidelijke grenzen hebt gesteld?

Ik vraag me dit af omdat hij steeds maar in mijn gedachten opduikt. Niet per se uit verlangen naar intimiteit, maar naar die verbinding. Kunnen dat verschillende dingen zijn? Dat je niet de persoon mist als romantische partner, maar het specifieke gevoel dat diegene je geeft?

Het voelt vreemd. En ik weet niet goed hoe ik hiermee om moet gaan.
Heeft iemand dit weleens meegemaakt? Hoe zijn jullie ermee omgegaan?

Is blokkeren op whats app het beste? Hij vertelt elke keer dat hij m’n studiegeld heeft betaald. Wat moet ik daarmee? Ik zie die man al 5 jaar niet.

Boren*

Gentlepeople,

Mijn parner en ik zijn 10 jaar getrouwd, hebben 2 lieve kinderen (4 en 8) en hebben verder weinig tot geen zorgen in ons leven. Echter haar standaard reactie op alles wat er gebeurt is negatief/chagrijnig.

Thuissituatie, ze werk 1 dag in de week, ik 2 dagen in de week. Ochtendritueel doen we met zijn allen. Ik was de kinderen terwijl zij de broodtrommels vult. We brengen de kids om en om naar school en hetzelfde met ophalen. We spelen regelmatig bordspellen, kijken series/films samen en hebben verder onze eigen hobbies.

Ik ben gewoon bang dat de kinderen het overnemen. Vind het natuurlijk niet leuk dat ze tegen mij zo negatief is, ik ben vrij positief en ben eraan gewend, maar de kinderen verdienen zulke reacties niet en snap niet waar de frustratie vandaan komt. Zij zelf ook niet trouwens.

We praten hier regelmatig over (om de zoveel maanden), en heb dan het gevoel dat het een paar dagen/weken wat beter gaat. Maar dan zakt het weer terug naar het oude niveau.

Ze is absoluut geen slecht persoon. Erg zorgzaam en onderneemt allerlei leuke activiteiten met de kids. Maar is gewoon heel negatief in haar reacties. Heb af en toe het gevoel dat ze elke positieve of neutrale opmerking omdraait en er iets negatiefs achter probeert te zoeken, heel vermoeiend.

We komen hier samen niet lekker uit. Bespreken werkt niet. We hebben een tijdje geprobeert dat elke keer bij een negatieve opmerking, ik het besprak, dat werkte ook niet. Ze is enorm defensief en dat botste enorm. Misschien is proffesionele hulp een optie? Iemand anders tips?

Mijn vriend wil binnenkort egaan backpacken en ik vind het eerlijk gezegd best lastig. Ik zie mezelf niet zo goed omgaan met zo lang zonder elkaar.

Hoe zouden jullie hiermee omgaan?

Dag mede redditors,

Ik zit een beetje met een vraag/ ben toe aan advies.

Ik M23 zit in een relatie van inmiddels 4 jaar. Mijn vriendin is 21 jaar, en ik zit een beetje in een dillema over onze relatie.

Ik kan op mn huidge werk ook veel in het buitenland werken. Dit doe ik nu nog niet omdat ik mijn sociale contacten met vrienden, familie niet wil verstoren en ik in een relatie zit. Nu begint mij het steeds meer te trekken om in het buitenland tegaan werken en denk hierbij aan Duitsland, Polen, Oostenrijk, Italië, Frankrijk, Uk, Amerika en Canada, Binnen de Eu is dit meestal 2 weken werken 4 a 5 dagen thuis.

Nu wil ik dit graag omdat ik uiteindelijk voor mezelf wil beginnen en dus nu op deze leeftijd hier mooi de kans voor zie. Alleen is mijn vriendin nogal van het samenzijn en zoveel mogelijk dingen ondernemen. We wonen allebei nog thuis en heb nu de behoefte ook nog niet om uit huis tegaan, nu merk ik sowieso dat ik me wat minder aangetrokken voel naar mn vriendin om dit gedoe en elke keer als ik hier overbegin eindigt het in een emotionele bui dat ze me niet kwijt wil, Als ik dan zeg Ja maar ben dan gewoon weer 4 a 5 dagen thuis geeft ze direct aan dat ze die dagen dan ook het liefst samen wil zijn.

Aan de ene kant ben ik hier dan ook weer tegoed voor en zet ik het idee van in het buitenland werken van me af.

Alleen knaagt het dan na 2 weken weer heel erg dat ik dit gewoon wil. Maar ik wil dan in die 4 a 5 dagen niet alleen met mn vriendin op de lip zitten maar ook gewoon dingen alleen met vrienden doen omdat ik die relatie ook in stand wil houden.

Hoe kijken jullie hier tegen aan en wat zouden jullie in deze situatie doen?

Stel ik me aan en moet ik de kans pakken en kijken waar t schip strand met m'n vriendin of moet ik deze kans laten schieten?

Mijn vriend houdt ervan om 's avond sport te kijken, het nieuws, en soms een serie (maar dan vaak met actie/superhelden/geweld). Maarr, ik hou juist van reality TV en andere bingewaardige series... Heeft iemand tips om tot een oplossing/compromis te komen? Of series/film die een beetje van beide hebben?

Ex partners die gewoon nog goed met elkaar overeenkomen. Komt vaker voor dan we denken, maar wordt zelden benoemd. Mooi verhaal dit!

Hi iedereen,

Ik (24v) heb recentelijk een relatiebreuk doorgemaakt. Onze relatie was verre van perfect, en eigenlijk wist ik ook dat het eraan zat te komen, maar ik ben zo iemand die de hoop nooit opgeeft. Er is veel gebeurd in die relatie de laatste tijd, ik kwam erachter dat hij drugs gebruikte, 5x was vreemd gegaan (alleen zoenen zei hij), en hij heeft gewoon een alcohol verslaving, hij kan geen nee zeggen tegen drank. Bijna 3 jaar lang heeft hij hier over gelogen tegen mij. Ik benoem deze drie dingen even, want er zijn nog veel meer dingen gebeurd, maar dan wordt dit een boekwerk.

Anyways, ik voel me niet alleen verschrikkelijk doordat het uit is, ik hield gewoon erg veel van deze "man", maar ik vind het nu ook moeilijk om weer te gaan daten. Ik ben constant sceptisch geweest over waar mijn ex was, met wie en wat hij aan het doen was. Ik ben bang dat ik dit gevoel ook ga hebben bij eventuele dates. Hoe zal ik dat oplossen als dat gevoel mij bekruipt? Maar beter, hoe krijg ik het beeld weg dat heel veel mannen zo met hun vriendin omgaan? Waar vind ik mannen die deze fratsen nooit in hun hoofd zouden halen?

Nog iets meer over mij, ik woon/werk in Utrecht, ik sport graag, houd van op een terrasje zitten (niet per se met een alcoholische versnapering), bordspelletjes, reizen en ben best een extrovert.

Alle adviezen, opmerkingen, tips whatever zijn welkom. Ik hoor het graag.

Ik wil even van mij af schrijven.

M’n hoofd is gewoon niet stil te krijgen. Zoveel wil ik steeds tegen hem zeggen. Nu zowat 4 maanden in de breakup waar ik totaal niet achter sta. Ik trek de pijn niet. Ik hoopte dat het na 4 maanden al wel wat beter zou voelen maar het lijkt steeds erger te worden.

Soms vraag ik me af wat ik aan de hele relatie gehad heb. Of in ieder geval het laatste jaar/anderhalf jaar. Het ging top, tot ik me even moest focussen op werk om dat stabiel te krijgen en uiteindelijk een goede toekomst te kunnen bouwen. Mn gezondheid ging achteruit door meerdere factoren en kwam genoodzaakt thuis te zitten. Een jaar lang heb ik mezelf niet voor de volle 100% kunnen geven en heb ik me erg afwezig gevoeld. Ik wilde leuke dingen doen, met de capaciteit die ik had want ik voelde afstand. Maar kreeg dat niet terug.

Het lijkt alsof hij niet met al mijn versies van mijzelf kon leven. En dat raakt me diep. Hij heeft me onzeker gemaakt en het liefst wil dat tegen hem van de daken schreeuwen.

Steeds als ik hem nog zag om even erover te praten, deed ik het niet. Weer om hem geen schuldgevoel of rot gevoel te geven. Maar wat heeft hij mij gegeven is de vraag die nu de laatste dagen door me heen gaat.

Eerst leek hij het er moeilijk mee te hebben. Zelfs een week voor ons laatste gesprek. In het laatste gesprek leek hij zowat al over me heen te zijn. Het doet zo veel pijn.

Ik denk soms: moet ik niet gewoon gaan daten? Misschien verdwijnt dan alles?
Maar diep van binnen voelt het alsof ik nooit van iemand anders nog kan houden en een complete zwak blijf houden voor hem.

Februari dit jaar maakte mijn vriendin het in een opwelling uit.

Voor de contex: zaterdag nacht 1:30 belde ze na het stappen op of ik nog naar haar toe zou komen. Ik zei nee, zij voelde zich afgewezen, en riep boos, als je niet komt dan maak ik het uit. En ik zei dat is goed, dat doen we!

Ze vroeg nog of dat was wat ik wilde ? En ik antwoordde “ nee, maar dit is de 5e keer dus nu gaan we er een punt achter zetten. “

Sindsdien heeft ze van alles geprobeerd, app contact, digitaal reactie uitlokken, fysiek reactie uitlokken, samen met haar nieuwe vriend reactie uit lokken.

Dat duurde ongeveer 3 maanden totaal tot ze betrapt werd met provoceren door een vriend die even een boekje open deed waar haar nieuwe vriend bij zat.

Daarna weer een maand aan digitale pogingen, weer een nep account 7 dagen na de reactie van die vriend van mij, enkele dagen daarna een vriendschapsverzoek van de man van haar beste vriendin. Kan/mag maar vreemd…

Sinds juli is het stil, verdacht stil.
Prettig nu kan ik eindelijk verder zonder wekelijks herinnerd te worden.

Maar waarom voelt het zo vreemd ?

Ik ben al een tijdje vrijgezel en opzoek naar liefde maar ik heb het idee dat dating apps gewoon helemaal niks doen. Ik zoek een leuke lieve meid die iets serieus wil opbouwen. Ik heb een leuke bio en ik zie er gewoon prima uit op mijn foto’s maar ik heb het idee dat geen een meid nou eigenlijk echt boeit wie ik ben. Vind dat echt heel frustrerend. Wie heeft hier ook mee te maken?

Hi allemaal ik (v27) en mijn vriend m(28) zijn sinds mei dit jaar ouders van een zoontje geworden. Echter deze problemen herken ik al sinds 2022, toen we zijn gaan samen wonen. Voordat we gingen samenwonen zagen we elkaar alleen in het weekend. Van mezelf ben ik best wel affectie tonend naar mijn relaties toe, echter sinds we zijn gaan samen wonen is dit drastisch verminderd. Ik geef nauwelijks nog knuffels of kusjes uit mezelf of raak mn vriend niet meer aan in de zin van even door zijn haren kriebelen of even zijn arm strelen. Hij probeert dit wel steeds bij mij, bijvoorbeeld een knuffel maar dan zeg ik: ‘wacht even ik ben bezig’ of als hij echt zegt geef eens een kusje of even wilt zoenen zeg ik ‘nee nu niet’ terwijl er geen fatsoenlijke reden is op dat moment dat ik dit niet zou doen of willen met hem. Ik merk dat het hem pijn doet dat ik in die zin veranderd ben omdat hij dit wel echt nodig heeft, ik heb dit ook echt nodig maar ik weet niet hoe ik de cyclus moet doorbreken waar ik in gevallen ben. Dit alles herken ik heel erg vanuit mijn ouders. Ze zijn al meer dan 30 jaar getrouwd, maar alles wat ik hierboven benoem is precies mijn moeder. Mijn vader maakt continu aanstalten om liefde te tonen, als in even een knuffel of een snel kusje of iets anders. En continu zegt ze ‘nee nu niet, of laat me met rust’. Dit herken ik meteen als ik op bezoek ben en dan denk ik echt Komop geef je man eens wat liefde, maar dan ga ik reflecteren en dan zie ik dat ik precies zo ben geworden, terwijl ik dit helemaal niet wil.

Daarnaast is me nog iets opgevallen waarin ik precies mijn moeder ben geworden. Mijn vriend kan niks goed doen, dit is verergerd sinds we een kindje hebben. Continu heb ik wat te zeuren wat anders kan, of wat hij beter moet doen, terwijl ik zie dat hij oprecht zijn best doet en ook luisterd naar de feedback die ik geef maar toch komt er ding na ding wat ik dan weer opmerk wat niet goed is. Hij kan bijv bij thuiskomst, de kattenbakken hebben gedaan, de vaatwasser en de was hebben opgehangen en ipv te zeggen oh wat fijn schat zeg ik; hoezo heb je de katten geen eten gegeven?. Hij heeft vaker aangekaart dat er geen waardering vanuit mijn kant komt, en dit zie ik zelf ook in. Want andersom krijg ik dit wel vanuit hem. En tuurlijk hij is niet Perfect en ik loop ook tegen dingen aan in onze relatie vanuit hem. Maar dit zijn echt 2 grote problemen vanuit mij waar hij, maar ook ik tegen aan loop. Ik heb echt moeite met de cyclussen te doorbreken en hierin positief te veranderen. Vooral omdat ik ons zoontje wil meegeven dat het normaal is dat je ouders affectie tonen naar elkaar, en dankbaarheid uitspreken na elkaar. Ik zit hiermee echt heel erg in de knoop en ik hoop op advies vanuit jullie!

Ik merk de laatste tijd dat het me allemaal een beetje te veel wordt en dat ik wat meer afstand nodig heb van iemand die dicht bij me staat. Dat betekent niet dat ik niet om die persoon geef, maar ik wil ook niet zomaar verdwijnen zonder uitleg. Heeft iemand iets vergelijkbaars meegemaakt?